FORUM INSOMNIA
zabawa imprezy problemy przemyślenia seks

∑ temat został odczytany 231425 razy ¬


ZAREJESTRUJ SIĘ I ZALOGUJ NA FORUM, TO NIC NIE KOSZTUJE!
PO ZALOGOWANIU BĘDZIESZ MÓGŁ ZOBACZYĆ WYPOWIEDZI SPECJALISTÓW I WYŁĄCZYĆ REKLAMY

 
ROZRYWKA | Seks
CHOROBY przenoszone drogą płciową (choroby weneryczne) 
Wyślij odpowiedź [powiadom znajomego]    
Autor "CHOROBY przenoszone drogą płciową (choroby weneryczne)"   
 
Andromedaa
 Wysłana - 20 grudzień 2006 00:03        | zgłoś naruszenie regulaminu

Sprawdź ile procent masz tłuszczu

Choroby przenoszone drogą płciową (ang. sexually transmitted diseases , STD i sexually transmitted infection , STI) dawniej zwane także chorobami wenerycznymi - grupa chorób zakaźnych i pasożytniczych, które przenoszone są na drodze kontaktu płciowego.

Nazwa "choroby weneryczne" pochodzi od imienia rzymskiej bogini miłości - Wenery, od której też kobiecy wzgórek, i wskazuje na związek z miłosnymi igraszkami. Wenera była boginią miłości, ale choroby weneryczne kojarzą się z czymś wulgarnym i brudnym, tak wstydliwym, że utrudniało to ich zwalczanie. Z tego względu Światowa Organizacja Zdrowia zaleciła stosowanie innej nazwy - choroby przenoszone drogą płciową.

Chorobom wenerycznym poświęca się mało uwagi. Wyjątkiem jest AIDS. Nic dziwnego - rozpoznanie tej choroby, a następnie skala epidemii, przeraziły wszystkich, odnosi się jednak wrażenie, że większość ludzi stała się już głucha na nagłaśnianie problemu w środkach masowego przekazu i po początkowej panice, nastało zobojętnienie a nawet lekceważenie. Ale to nie AIDS wśród chorób wenerycznych jest najbardziej rozpowszechniony.


CHOROBY WIRUSOWE:


AIDS
[http://www.insomnia.pl/AIDS%2E-t206167.html]


OPRYSZCZKA
Opryszczka może umiejscawiać się także na narządach płciowych (herpes genitalis). Wywoływana jest zwykle przez wirus HSV2, a zakażenie występuje w wieku dorosłym poprzez kontakt seksualny (jedna z chorób przenoszonych drogą płciową).

U mężczyzn dotyczy żołędzi i napletka, czasem również są zmiany w cewce moczowej, powodując utrudnienie lub uniemożliwienie oddawania moczu.
U kobiet zmiany pojawiają się na wargach sromowych, w pochwie, kroczu, czasami na wewnętrznej powierzchni ud a także na szyjce macicy; niekiedy zajęte są pośladki.
Uważa się, że zakażenie HSV2 u kobiet zwiększa ryzyko raka szyjki macicy. U homoseksualistów może rozwinąć się opryszczkowe zapalenie odbytnicy. Powikłaniem zakażenia HSV2 u tej ostatniej grupy jest zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych.

Zakażenie wrodzone
Zakażenia noworodków najczęściej są spowodowane przez HSV2 czyli wirusa pochodzącego z dróg rodnych kobiety, ma to miejsce podczas porodu drogą naturalną. Dlatego też zakażenie u kobiet w ciąży jest wskazaniem do cięcia cesarskiego. Skutkiem tych zakażeń mogą być niegroźne zmiany pęcherzykowe rozsiane na skórze, ale także mogą być ciężkie zakażenia mózgu, wątroby i innych narządów prowadzące do śmierci.


WIRUSOWE ZAPALENIE WĄTROBY TYPU B (HBV) i C (HCV)
Choroba szerząca się przez kontakty seksualne, kontakt z krwią oraz przez niesterylny sprzęt użyty do zabiegów i zakażenie okołoporodowe. Jest kilka rodzajów wirusa, najgroźniejszy jest HCV (powodujący zapalenie wątroby typu C), gdyż tak jak w przypadku wirusa HIV, zarażenie przez wiele lat przebiega bezobjawowo, a przewlekłe zapalenie wątroby powoduje stopniowe jej niszczenie, u znacznej części zarażonych - marskość i nowotwory wątroby i może być śmiertelny. Zarażenie tym wirusem przez kontakty seksualne nie jest częste, ryzyko wzrasta przy kontaktach analnych i w czasie miesiączki.

Jeśli organizm został zainfekowany innymi wirusami zapalenia wątroby, okres wylęgania się choroby trwa od kilku dni do kilku miesięcy, pojawiają się objawy przypominające grypę, odbarwione stolce, ciemny mocz, zażółcenie oczu, skóry.
Większość (96%) zakażonych nie jest świadoma swojego stanu ponieważ zazwyczaj przewlekła infekcja jest skąpoobjawowa i trwa latami. Średni czas trwania zakażenia HCV od momentu wniknięcia wirusa do ustroju do poważnych problemów zdrowotnych jest zazwyczaj dłuższy niż w przypadku HIV i trwa 5 do 35 lat. Choroba często kończy się marskością i rakiem wątroby, poprzedzonymi poważnymi komplikacjami uniemożliwiającymi normalne funkcjonowanie (wodobrzusze, żylaki i krwawienia przełyku, żółtaczka, problemy z krzepliwością krwi, zaburzenia psychiczne do śpiączki wątrobowej włącznie). Zapaleniu wątroby wywołanym przez HCV często towarzyszą choroby autoimmunologiczne, w tym autoimmunologiczne zapalenie wątroby (AIH), które znacznie pogarszają rokowanie i czas przeżycia.


KŁYKCINY KOŃCZYSTE
Kłykciny kończyste (łac. Condylomata acuminata), brodawki weneryczne, brodawki płciowe należą do grupy schorzeń wywoływanych przez wirusy brodawczaka ludzkiego (ang. human papillomavirus - HPV).
Infekcje wirusem HPV są jednym z najczęstszych schorzeń przekazywanych drogą płciową. Do dnia dzisiejszego naukowcy zidentyfikowali ponad 100 typów wirusa HPV, z czego około 30 jest przekazywana poprzez kontakty seksualne. Niektóre z tych wirusów stanowią poważny czynnik mogący prowadzić do rozwoju raka narządów płciowych, a zwłaszcza raka szyjki macicy.

Drogi zakażenia wirusami HPV mającymi predylekcję do okolic płciowych: Przenoszenie zakażenia wirusem HPV może nastąpić przez każdy typ kontaktu seksualnego. U ponad 75% osób, które miały kontakt seksualny z partnerem, u którego występowały brodawki narządów płciowych, rozwiną się objawy choroby w przeciągu 3 miesięcy.
Stosowanie prezerwatyw zmniejsza ryzyko infekcji o około 75%. Częste są również przypadki autoinfekcji wirusem, z innych okolic ciała (HPV 2).
Wiele zakażeń wirusami HPV, przebiega zupełnie bezobjawowo (wg niektórych badań aż do około 50% wszystkich zakażeń).
U kobiet zazwyczaj występują w okolicy krocza, na wargach sromowych, mogą również występować w okolicach odbytu.
U mężczyzn lokalizują się na wewnętrznej stronie napletka, co często prowadzi do powikłań w postaci stulejki lub załupka lub na powierzchni żołędzi (najczęściej w rowku zażołędnym). W rzadkich przypadkach mogą pojawić się na języku, błonie śluzowej gardła, wargach, krtani. Nasilenie zmian jest bardzo różne. Od niewielkich zmian brodawkowych do olbrzymich kalafiarowatych tworów (zwłaszcza u kobiet), które mogą obejmować całą okolicę krocza, aż do odbytu.
Ekstremalnym przykładem brodawek płciowych jest postać długo nieleczonych, zaniedbanych, przerosłych kłykcin. Choroba cechuje się wieloletnim przebiegiem, niszczeniem i naciekaniem okolicznych tkanek.


BAKTERYJNE CHOROBY PRZENOSZONE DROGĄ PŁCIOWĄ:


RZEŻĄCZKA
Rzeżączka (tryper) jest jedną z najbardziej rozpowszechnionych chorób, wywoływaną przez dwoinki rzeżączki (gonokoki) - najczęściej dwoinkę Neissera (od nazwiska odkrywcy).

Pierwsze symptomy choroby dają się zauważyć po 2-5 dniach po współżyciu z nosicielem. Osoba zakażona odczuwa swędzenie i pieczenie cewki moczowej, często oddaje mocz.
U mężczyzn nieco później z ujścia cewki zaczyna wyciekać gęsta ropna wydzielina. Jest brązowo-żółta i nieprzyjemnie pachnie. Ujście cewki robi się czerwone i obrzęknięte. Po kilku tygodniach objawy łagodnieją i zakażenie przechodzi głębiej, wywołując objawy zapalenia najądrzy, gruczołu krokowego itd. Jeśli kochankowie odbyli stosunek analny lub oralny, rzeżączka może zaatakować odbytnicę albo gardło i tam należy szukać symptomów choroby (obfita śluzowa wydzielina, ból gardła, świąd odbytu i wydzielina). Częściej jednak zakażenie tych miejsc przebiega bezobjawowo i dopiero badanie krwi pozwala wykryć rzeżączkę.
U kobiet oznaki zakażenia występują zdecydowanie rzadziej niż u mężczyzn. Jeśli się pojawiają, są krótkotrwałe i mało dokuczliwe. Zakażenie może być bezobjawowe lub pojawiają się: pieczenie cewki, upławy z pochwy, zapalenie pochwy, później zakażenie rozszerza się na cały układ moczowo - płciowy, czasem drogą naczyń krwionośnych.
Późno stwierdzona i nie leczona prowadzi do dalszych ciężkich powikłań, takich jak zapalenie wsierdzia, stawów i bezpłodność. Leczy się ją penicyliną.


KIŁA
Kiła (łac. Lues), dawne nazwy to: syfilis, "choroba francuska", "franca", "choroba dworska", "choroba sekretna", "choroba hiszpańska", "przymiot", to choroba zakaźna przenoszona drogą płciową (weneryczna) , wywoływana przez bakterię - krętka bladego (Treponema pallidum).

Choroba wylęga się około 3 tygodnie. Pierwszymi objawami są niebolesne owrzodzenia na zewnętrznych narządach płciowych, rzadziej w innych miejscach, np. na wardze, na języku - pojawiają się niewielkie czerwone krostki, które wysychają i odpadają, odsłaniając owrzodzenie. Rana goi się sama i znika. Po upływie tygodnia powiększeniu ulegają węzły chłonne. Później owrzodzenia pojawiające się w różnych miejscach ciała (na skórze i błonach śluzowych) rosną, obfitują w krętki blade i są bardzo zakaźne.
Owrzodzenie u kobiet może być niewidoczne. Po 8-10 tygodniach pojawiają się ogólne objawy choroby: stany podgorączkowe, bóle kości i mięśni, wysypka skórna - chory czuje się jakby miał grypę. Także te symptomy mijają samoistnie.

Nie leczona choroba po 2-3 latach prowadzi do poważnych zmian w wielu narządach (tzw. kilaki skóry i narządów wewnętrznych), może objąć ośrodkowy układ nerwowy, a także układ sercowo - naczyniowy. Aby rozpoznać kiłę, niezbędne są badania mikroskopowe, na podstawie materiału pobranego ze zmian skórnych i śluzowych, stwierdzenie dodatnich kiłowych odczynów serologicznych w wyniku badania krwi. Kiła jest zaliczana do ciężkich chorób, wymaga długiego leczenia, dlatego też wczesna diagnoza jest niezwykle istotna.

We wszystkich stadiach leczy się ją penicyliną. Mężczyźni chorują na nią częściej niż kobiety.

W przebiegu kiły można wyróżnić 3 okresy:
I - okres kiły pierwotnej z wytworzeniem objawu pierwotnego
Krętek blady wnika do organizmu przez nienaruszoną błonę śluzową lub niewielkie uszkodzenia skóry. W ciągu kilku godzin powoduje uogólnioną bakteriemię. Pierwszym objawem choroby jest pojawienie się niebolesnej zmiany pierwotnej (affectio primaria), której często towarzyszy powiększenie okolicznych węzłów chłonnych. Pojawia się ona średnio około 3 tygodnie od wniknięcia patogenu i utrzymuje się około 2 do 6 tygodni. Następnie goi się samoistnie w ciągu 3-4 tygodni. Typowa zmiana pierwotna powstaje jako bezbolesna grudka, która w krótkim czasie ulega owrzodzeniu, z charakterystycznym podminowaniem jej brzegów.

II - okres kiły wtórnej z pojawieniem się charakterystycznej osutki kiłowej (skórnej - exanthema i błon śluzowych - enanthema)
Niestałym objawem tego okresu kiły jest umiejscowiona lub uogólniona wysypka śluzowo- skórna lub bezbolesne uogólnione powiększenie węzłów chłonnych. U około 15% z objawami kiły drugorzędowej stwierdza się jeszcze obecność zmiany pierwotnej. Zmiany skórne mają charakter plamkowy (lues maculosa), grudkowy (lues papulosa), grudkowo-łuskowy lub rzadziej krostkowy (lues pustulosa). Wysypka może mieć bardzo niewielkie nasilenie, tak, że u 25% chorych nie obserwuje się zmian dermatologicznych. Zmiany skórne mają początkowo wygląd blado-czerwonych lub różowych nieswędzących plamek o średnicy 5-10 milimetrów. Zlokalizowane są na tułowiu oraz bliższych odcinkach kończyn. Po kilku tygodniach pojawiają się także czerwone zmiany grudkowe, które mogą wystąpić na całym ciele, ale najczęściej pojawiają się na dłoniach i stopach oraz twarzy i owłosionej skórze głowy. Często ulegają martwicy, co naje im wygląd krost. W wilgotnych częściach ciała ( okolice odbytu, sromu, worka mosznowego, wewnętrznej powierzchni ud, pod piersiami grudki z czasem mogą się powiększać ulegając powierzchownej erozji. Prowadzi to to powstania szarawo-białych, szerokich u podstawy i wilgotnej powierzchni zmian zwanych kłykcinami płaskimi (condylomata lata). Wydzielina tych zmian jest wysoce zakaźna.
Zmianom skórnym towarzyszą objawy ogólne, które mogą występować równolegle lub je wyprzedzać. Należą do nich: bóle gardła ( 5 - 30% chorych) , gorączka (5 -8%), utrata masy ciała ( 2-20%), złe samopoczucie (25%), utrata łaknienia (2 - 10%), ból głowy (10%), podrażnienie opon mózgowych (5%) lub ich zapalenie (1 - 2 %). Brak leczenia w tym okresie doprowadza do powstania objawów kiły późnej zwanej też trzeciorzędową lub też wystąpienie kiły utajonej.

III - okres kiły późnej występujący po kilku latach od zakażenia Przebieg w tym okresie często jest utajony, a na skórze występują zmiany guzkowate (kilaki).


CHLAMYDIOZA
Chlamydioza - inaczej zwana nierzeżączkowym zapaleniem cewki moczowej. Wywołują ją bakterie zwane chlamydiami. Objawy chlamydiozy są mniej nasilone niż przy rzeżączce i pojawiają się później, na ogół w 2 tygodnie po zakażeniu: wydzielina śluzowo-ropna z cewki moczowej, ból przy oddawaniu moczu oraz pieczenie.

U kobiet stan zapalny rozwija się najczęściej w szyjce macicy, dlatego pieczenie przy oddawaniu moczu jest ledwo wyczuwalne, a wydzielina skąpa. Kobieta, nie odczuwając żadnych dolegliwości, nieświadomie zaraża partnera.
Także wśród mężczyzn jest wielu bezobjawowych nosicieli. Niektórzy odczuwają jedynie parcie w pęcherzu. Najczęstszym powikłaniem nie leczonej choroby bywa u mężczyzn zapalenie najądrzy, u kobiet zapalenie jajników, choroba może także doprowadzić do chronicznych stanów zapalnych spojówek i stawów. Leczeni muszą być także partnerzy seksualni zakażonej osoby.


CHOROBY PRZENOSZONE DROGĄ PŁCIOWĄ WYWOŁANE PRZEZ PIERWOTNIAKI I GRZYBY:


RZĘSISTKOWICA

Rzęsistek pochwowy Trichomonas vaginalis to pierwotniak, czyli mikroskopijny jednokomórkowiec zdolny do wykonywania wszystkich czynności życiowych. Jego miejscem bytowania jest najczęściej u kobiet pochwa, kanał szyjki macicy i pęcherz moczowy, a u mężczyzn - cewka moczowa, gruczoł krokowy i pęcherzyki nasienne.

Rzęsistek pochwowy to pierwotniak pasożytujący w organizmie człowieka. Powoduje rzęsistkowicę - chorobę dróg moczowo - płciowych o ostrym bądź przewlekłym przebiegu.

Do zarażenia dochodzi najczęściej drogą płciową. Możliwe jest też zakażenie pośrednie - poprzez używanie wspólnych ręczników, przyborów toaletowych, bielizny pościelowej, urządzeń sanitarnych. Rzęsistek pochwowy przeżywa w kroplach nie wyschniętej wydzieliny chorej osoby i stanowi źródło zarażenia. Wyposażony w znakomite narządy ruchu, szybko przedostaje się do pochwy, następnie do szyjki macicy. W niektórych przypadkach może kolonizować macicę, a nawet jajowody. Dociera również przez cewkę moczową do pęcherza moczowego.

U mężczyzn pierwotniak ten przenika do gruczołu krokowego i pęcherzyków nasiennych z worka napletkowego przez cewkę moczową. Może też dostać się do pęcherza moczowego.

Ponieważ rzęsistek pochwowy jest pierwotniakiem aktywnie się poruszającym, rzęsistkowica ograniczona tylko do jednego narządu występuje rzadziej niż rzęsistkowica wieloogniskowa - zajmująca np. pochwę, cewkę moczową oraz szyjkę macicy.
Rzęsistek pochwowy może bytować w sposób bezobjawowy np. w gruczole krokowym mężczyzny i stanowić źródło zakażenia dla kobiet.
Do zarażenia partnerki dochodzi przez wydzielinę gruczołu krokowego i zainfekowane nasienie. U kobiet w stadium utajonym przewlekłym również brak jest klinicznych objawów infekcji. Trichomonas vaginalis może znajdować się w pochwie przez wiele lat bez objawów chorobowych. Jednak taki stan utajenia może w każdej chwili ulec zaostrzeniu. Wiąże się to z możliwością zarażenia partnera seksualnego.
Zakażeniom rzęsistkiem towarzyszą zazwyczaj zakażenia bakteryjne i grzybicze (np. Candida albicans). Przewlekła nie leczona rzęsistkowica może powodować niepłodność oraz być przyczyną powikłań ciążowych.

U mężczyzn dochodzi do zapalenia napletka i żołędzi, a następnie cewki moczowej. Zakażenie cewki przebiega zwykle łagodnie. Może jednak przejść w stan ostry z obfitym ropnym wyciekiem z cewki moczowej. Towarzyszy mu świąd, ból cewki moczowej, częstomocz i pieczenie podczas oddawania moczu. Czasami do ostrego stanu zapalnego cewki moczowej dołącza się ostre zapalenie gruczołu krokowego z bolesnym częstomoczem oraz bólami w kroczu.


DROŻDŻYCA
Drożdżyca, kandydoza, bielnica (łac. Candidiosis) to grzybicza, oportunistyczna infekcja skóry, błon śluzowych, paznokci i wyjątkowo rzadko infekcja uogólniona. Choroba ta najczęściej jest wywołana drożdżakami chorobotwórczymi z rodzaju Candida. Drożdżycę rozpoznaje się głównie poprzez badania mikroskopowe i hodowlane.
Umiejscawia się najczęściej w pochwie, sromie, przewodzie pokarmowym, jamie ustnej (np. jako zajady lub zapalenie języka).
W przypadku zajęcia narządów płciowych kobiet , charakterystyczne objawy choroby to: obrzęk, zaczerwienienie błon śluzowych i ropne upławy. Przy pożyciu płciowym mężczyzna zostaje zakażony.
Objawy drożdżycy mężczyzn to : podrażnienie i stan zapalny żołędzi i wewnętrznej powierzchni napletka ze świądem i pieczeniem.
U dzieci występuje często pod postacią pleśniawek. Drożdżyca pochwy i przewodu pokarmowego jest najczęściej skutkiem ubocznym długotrwałej antybiotykoterapii.


ZAPOBIEGANIE:
- używanie zabezpieczenia (prezerwatywy),
- seks ze sprawdzonym, najlepiej stałym partnerem,
- okresowe badania: cytologia, badanie krwi (zwłaszcza przy częstych zmianach partnera seksualnego).

LECZENIE:
Wszystkie choroby wymagają konsultacji z lekarzem, który to przepisze odpowiednie leki. Na niektóre np. WZW są szczepienia ochronne.


[www.wikipedia.org]
[www.resmedia.pl]



Zmieniony przez - Andromedaa w dniu 2006-12-20 23:09:25

Ekspert -
 
hallucyon
 Wysłana - 20 grudzień 2006 10:48      [zgłoszenie naruszenia]

Tyleś tego napisała, Andziu, że czytać mi się wszystkiego nie chce .

Od siebie dodałbym jedynie, że w dzisiejszych czasach objawy STD o podłożu bakteryjnym (np. rzeżączka, kiła) są najczęściej nietypowe i słabo wyrażone, co należy przypisać powszechności stosowania antybiotyków w leczeniu innych zakażeń.

Ekspert -
 
XXwielkiXX
 Wysłana - 22 grudzień 2006 23:45      [zgłoszenie naruszenia]

j/w ale sogala dostaniesz za wysilek


oj cos nie chce wejsc, ale masz duchowego swiatecznego sogacza

Zmieniony przez - XXwielkiXX w dniu 2006-12-22 23:46:36

Znawca -
 
Consing
 Wysłana - 12 styczeń 2007 15:03      [zgłoszenie naruszenia]

Hej
Chcialbym przesdstawic wam moja sytuacje i zadac pare pytan pozniej.Tak wiec od roku czasu jestem z dziewczyna.W wakacje zrobilem testy na hiva i syfa,bowiem mialem przypadkowe stosunki z dziewczynami ktore widzialem raz w zyciu ,nie wykazalo nic,okazalem sie zdrowy.Wspolzylismy z dziewczyna i wszytko bylo okey do konca roku.W styczniu moja dziewczyna zauwazyla pieczenie narzadow oraz grudki czerwone w srodku,po paru dniach ja zaobserwowalem to samo.I tak teraz pare pytan.w swieta te w grudniu zaczelismy sie kochac tez analnie bez zabiezpieczenia,czy tam mogly byc jakies bakterie? smarowalem tez swojego czasami jakims balsamem,moze to to wywolalo infekcje?.Kochalismy sie prawie rok i nie mielismy zadnych objawow,a tu nagle takie cos? Do lekarza pojdziemy ale chcialbym sie zapytac juz co o tym sadzicie.

 
Andromedaa
 Wysłana - 12 styczeń 2007 23:18      [zgłoszenie naruszenia]

Consing ja bym "odstawiła" seks na czas, aż lekarz nie ustali co Wam jest
Powinniście oboje poddać się badaniu.

Ekspert -
 
cooqłka
 Wysłana - 3 luty 2007 14:50      [zgłoszenie naruszenia]

Dobry artykuł,ale małe sprostowanie - wirusa zapalenia wątroby typu C nie uznaje się za czynnik zakaźny przenoszoną drogą płciową (WZW B jak najbardziej). Poniżej 2 artykuły ze strony [www.hcv.pl]. Bezpośredni link: [http://www.hcv.pl/artykul.php?kat=3&dzial=&id=18]


"Rodzina, życie rodzinne i seksualne


Zaraz po uzyskaniu diagnozy pojawia się, jako logiczna jej konsekwencja, pytanie o bezpieczeństwo rodziny, względnie bliskich, z którymi ma się bezpośredni kontakt, a więc domowników, dzieci, a przede wszystkim partnera.

Troska o ich bezpieczeństwo nie jest nieuzasadniona, gdyż HCV jawi się, zwłaszcza osobom, które konfrontowane są z tym problemem nagle i po raz pierwszy, jako wirus w najwyższym stopniu łatwy w transmisji. Po to aby zdać sobie sprawę, że tak nie jest, należy go poznać, i poznać fakty dotyczące stopnia zagrożenia jakim poddani są domownicy żyjący pod jednym dachem z osoba zarażona HCV.

W pierwszej kolejności należy uświadomić sobie, że transmisja HCV dokonuje się na drodze kontaktu krwi osoby zarażonej z krwiobiegiem osoby niezarazonej. Inne płyny ustrojowe, jak pot, ślina, łzy, mleko matki, sperma, wydzielina waginalna, nie zawierają RNA HCV, lub zawierają go w stopniu pozwalającym ignorować ten fakt. Fakt istnienia RNA HCV w tych płynach jest zresztą ciągle jeszcze sporny i tylko nieliczni badacze potwierdzają go, zwłaszcza w odniesieniu do śliny.

W związku z powyższym należy unikać przede wszystkim wszelkich sytuacji, bądź zachowań, na skutek których mogłoby dojść do kontaktu z zarażoną krwią, a tym samym do ekspozycji HCV. Osoba będąca nosicielem HCV powinna, w miarę możliwości, opatrywać sobie rany i skaleczenia sama. Także nie powinno się wspólnie używać przyborów kosmetycznych lub służących do higieny osobistej, takich jak maszynki do golenia, depilatory, cążki i inne przybory do manicure. Ze względu na możliwość krwawień z dziąseł przy występowaniu parodontozy zaleca się unikanie używania wspólnej szczoteczki do zębów.

Poza tym nic nie stoi na przeszkodzie by prowadzić wraz z rodzina i innymi domownikami normalny tryb życia, bez zmiany przyzwyczajeń, zachowań spowodowanych faktem obecności HCV.

Życie seksualne także nie musi być poddane radykalnym zmianom. Jak zostało wspomniane powyżej, transmisja HCV dokonuje się wyłącznie na drodze kontaktu krwi zarażonej z krwiobiegiem osoby zdrowej. Nie wolno więc w praktykach seksualnych dopuszczać, by taki kontakt miął miejsce. Należy więc unikać pożycia seksualnego jeśli może dojść do krwawień w okolicach narządów płciowych, w wyniku skaleczeń, zranień, bądź krwawienia menstruacyjnego.

Nauka jak dotąd nie dostarczyła jednak ani jednego wyniku wiarygodnych badań, które by potwierdzały niebezpieczeństwo przeniesienia HCV na drodze kontaktów seksualnych wśród osób utrzymujących stabilne, monogamiczne stosunki ze swoimi partnerami.

Deklaracja austriackich lekarzy hepatologów z roku 2001 głosi:
"HCV jest przenoszony wyłącznie z krwią. Fakt obecności wirusa w innych płynach ustrojowych jest sporny. Transmisja HCV na drodze kontaktów intymnych zachodzi ekstremalnie rzadko. Ryzyko przeniesienia infekcji na drodze stosunków płciowych zwiększa się podczas krwawień okresowych oraz podczas pocałunków, jeśli ma miejsce parodontoza".

Natomiast broszura Roch skierowana na rynek niemiecki deklaruje: "Także podczas normalnego stosunku płciowego nie istnieje z reguły niebezpieczeństwo zarażenia", natomiast podobna publikacja na rynku austriackim tej samej firmy głosi, że "hepatitis C przenoszony jest praktycznie tylko na drodze kontaktu krwi" i należy zakładać, że wypowiedzi takie dokonywane przez światowe koncerny, dokonywane są nie bez uprzedniego zabezpieczenia i to zarówno pod względem medycznym jak i prawnym.

Podobnie wypowiada się prof. Zeuzem (niem) pisząc: "w przeciwieństwie do HBV, wewnątrzrodzinne przenoszenie HCV praktycznie jest bez znaczenia". Kiedy indziej z kolei ten sam naukowiec twierdzi: "niezależnie od tego nie należy traktować wewnątrzrodzinnego przenoszenia HCV jako nieistniejące. Istnieją pojedyncze przekazy potwierdzające transmisję HCV w następstwie wspólnego używania maszynek do golenia czy szczoteczek do zębów. Przy zachowaniu podstawowych zasad higieny, a przede wszystkim unikaniu sytuacji, w których krew osoby zarażonej narażona jest na ekspozycję, wewnątrzrodzinna transmisja HCV jest ekstremalnie nieprawdopodobna".

Na podstawie wielu badań, których wyniki dostarczył w ostatnich latach świat nauki, można wysnuć wręcz przeciwny wniosek. Także własne doświadczenia większości osób zarażonych pozwalają skłaniać się do opinii, że na drodze kontaktów seksualnych nie dochodzi do zarażeń. Wiele osób będących nosicielami HCV nie zwykło uciekać się do stosowania w życiu seksualnym żadnych zabezpieczeń, co najczęściej wynika z nieświadomości faktu choroby. Do zarażeń partnera dochodzi zaś nadzwyczaj rzadko.
Często cytowany jest w tym kontekście przypadek zaistniały w b NRD, kiedy podczas zastosowania szczepień (tzw.Anty-D-Prophylaxe) zarażono HCV wiele tysięcy kobiet. Nie zanotowano jednakże ani jednego przypadku przeniesienia wirusa na partnera, którejkolwiek z tych kobiet, mimo, że po latach niemiecki świat nauki bardzo szczegółowo zajął się tym gronem poszkodowanych.
Nie mniej jednak, niektórzy eksperci mimo to zalecają dla podwyższenia bezpieczeństwa, używanie prezerwatyw.

Inaczej przedstawia się sytuacja wśród osób odznaczających się w kontaktach seksualnych zachowaniami ryzykownymi. Do takich zachowań należy zaliczyć częsta zmianę partnerów lub kontakty z nieznanymi sobie partnerami, co do których nie ma gwarancji pod względem monogamiczności.
Paradoksalnym należy uznać fakt, że mimo braku potwierdzenia transmisji HCV na drodze kontaktów seksualnych, odsetek osób zarażonych, wśród tych, które często zmieniają partnerów, np. w środowisku prostytutek, jest nadzwyczaj wysoki. (Źródła japońskie podają, że stopień występowania HCV wśród prostytutek w tym kraju sięga 11%)

Powracając do życia rodzinnego należy z całą pewnością stwierdzić, że takie zachowania, jak pocałunki, przytulanie, obejmowanie, korzystanie ze wspólnej toalety, łazienki, używanie tych samych sztućców, talerzy i szklanek, spanie w jednym łóżku itp. nie niesie ze sobą niebezpieczeństwa przeniesienia HCV. Transmisja infekcji nie następuje także poprzez kaszel czy kichanie. Więcej informacji na temat dróg przenoszenia i profilaktyki znaleźć można w podstronach poświęconych tym tematom."

I jeszcze jeden artykuł dotyczący badań nad możliwością transmisji HCV drogą płciową: [http://www.hcv.pl/artykul.php?kat=3&dzial=Artyku%B3y&id=75]


"Studia nie dostarczają dowodów na przenoszenie HCV drogą seksualną.

Źródło:
The corresponding author for this study is J.R. Robertson, Muirhouse Medical
Group, 1 Muirhouse Avenue, Edinburgh EH4 4PL, United Kingdom
- by Salynn Boyles, Senior Editor
AIDS Weekly Plus, November 10, 1997, News Section, pp. 30-31.

Studia przeprowadzone w Wielkiej Brytanii dostarczyły dalszych dowodów na to, że HCV nie jest przenoszony poprzez stosunki seksualne (w związkach heteroseksualnych).
Badacze R.Wyld ze współpracownikami wnioskują, że przenoszenie HCV w związkach heteroseksualnych występuje tylko rzadko, o ile dochodzi do niego w ogóle i że infekcja HIV nie jest czynnikiem towarzyszącym dla przenoszenia HCV.

Wprawdzie wiadomo, że infekcja HCV łatwo może się przenosić poprzez kontakt z zarażoną krwią, to inne drogi przenoszenia nie są jeszcze dostatecznie zbadane.
Dotychczasowe studia badały występowanie HCV u osób, które poddane były transfuzjom krwi, w męskich związkach homoseksualnych i u cierpiących na hemofilię. Mniej studiów zajmowało się przenoszeniem wirusa poprzez aktywność seksualną w związkach heteroseksualnych.

Wyld prowadził grupę nosicieli HIV, będących narkomanami (zarażonymi przez niesterylne strzykawki) w ramach długoterminowych studiów w celu badania przenoszenia HIV w związkach heteroseksualnych, będącymi w większości długotrwałymi i stabilnymi związkami. Wyniki studiów zostały opublikowane w Journal of Infection, wrzesień 1997;35 163-166, pod tytułem: "Nieobecność przenoszenia HCV i jednoczesne częste przenoszenie HIV-1 poprzez kontakt seksualny z podwójnie zarażonymi osobami".
Prospektywne studia rozpoczęto w roku 1987. Retrospektywne dane zebrano począwszy od roku 1983. Oba okresy studiów obejmowały też dane dotyczące aktywności seksualnej. Próbki krwi były pobierane w celach badawczych raz do roku od każdego nosiciela HIV i co 6 miesięcy także od ich seksualnych partnerów przez cały okres studiów albo przynajmniej do końca istnienia związku.
Dane zbierane były za pomocą dokładnych, specjalnie sformułowanych ankiet, które były tak ułożone, by możliwe było badanie przenoszenia HIV w związkach heteroseksualnych. Obie strony związków seksualnych były poddane także specjalnym wywiadom przez kwalifikowany personel. Wywiady te odnosiły się do zastosowania środków antykoncepcyjnych, poczęcia, praktyk seksualnych, transfuzji krwi, dożylnej aplikacji medykamentów i innych możliwych dróg przenoszenia. Metody zapobiegania włącznie z używaniem prezerwatyw i abstynencją seksualną zostały rejestrowane w miesięcznych odstępach.

Badanych podzielono na dwie grupy, pierwsza składała się z osób żyjących w długotrwałych, stabilnych związkach, w których wspólne używanie igieł do zastrzyków nigdy nie miało miejsca. Druga grupa obejmowała partnerów używających tych samych igieł z partnerem lub inną osobą, przynajmniej w okresie przeprowadzania studiów.

W 30 przypadkach na 61 par poddanych analizie stwierdzono, że jedynym zagrożeniem infekcją byłby kontakt seksualny. Seksualni partnerzy nosicieli HIV zostali poddawani w 6-cio miesięcznych interwałach testom na przeciwciała HIV podczas całego czasu trwania studiów. W pierwszej grupie zaraziło się HIV 12 osób z 30 poddanych analizie (tj.40%) w różnych fazach przeprowadzanych studiów. Wśród drugiej grupy, tzn. osób używających strzykawek, zaraziło HIV się 16 na 31 badanych (tj.52%).

Wśród osób należących do grupy, w której jedynym potencjalnym zagrożeniem infekcją były heteroseksualne kontakty, nie stwierdzono ani jednego przypadku przeniesienia wirusa, podczas gdy w drugiej grupie, tzn. grupie używających injekcyjnie leków/narkotyków, stwierdzono 25 przypadków przeniesienia HCV na 31 analizowanych.

"Studia te dostarczają bezpośredniego porównania względnego odsetka przenoszenia HCV i HIV poprzez podwójnie zarażonych pacjentów"- stwierdza Wyld i współpracownicy. "Rzucającym się w oczy rezultatem tych studiów była pełna nieobecność przenoszenia HCV w grupie, w której miały miejsce kontakty heteroseksualne w okresie 11 lat trwania studiów, podczas gdy w tej samej grupie 12 pacjentów zaraziło się HIV-1. Jest to bezpośredni dowód na to, że HCV jest (przynajmniej) wielokrotnie mniej zaraźliwy niż HIV-1 na tej drodze potencjalnego przenoszenia i nawet częste, pozbawione zabezpieczeń stosunki seksualne zawierają nikłe ryzyko zarażenia.

"Interesujące jest także, jak niepełna jest transmisja HIV w tej grupie wsród partnerów seksualnych w ciągu długiego okresu badań. Wyniki te potwierdzają zgodnie rezultaty innych europejskich i amerykańskich studiów, które skłaniają do stwierdzenia, że HCV rzadko tylko może być przenoszony na drodze kontaktu seksualnego i że w przeciwieństwie do wcześniejszych stwierdzeń, HIV nie może być czynnikiem wspomagającym takie przenoszenie."



_______________________________
 
Do czytających moje posty,których zmyli nick: JESTEM FACETEM! Więc nie podbijać do mnie panowie %-)
---------------------
Zawsze się znajdzie odpowiednia filozofia do braku odwagi - Albert Camus

Znawca -
 
hallucyon
 Wysłana - 3 luty 2007 15:14      [zgłoszenie naruszenia]

@ cooqłka:
Życie seksualne także nie musi być poddane radykalnym zmianom. Jak zostało wspomniane powyżej, transmisja HCV dokonuje się wyłącznie na drodze kontaktu krwi zarażonej z krwiobiegiem osoby zdrowej. Nie wolno więc w praktykach seksualnych dopuszczać, by taki kontakt miął miejsce. Należy więc unikać pożycia seksualnego jeśli może dojść do krwawień w okolicach narządów płciowych, w wyniku skaleczeń, zranień, bądź krwawienia menstruacyjnego.

Jest jednak jedno "ale". Podczas spółkowania dochodzi do powstania tzw. mikrouszkodzeń nabłonka pochwy i żołądzia penisa, co wydatnie zwiększa szansę zakażenia w wyniku, jakby na to nie patrzeć, przerwania ciągłości powłok. Zresztą w tym samym artykule cytowani lekarze przyznają, że transmisja HCV na drodze kontaktów intymnych zachodzi ekstremalnie rzadko, a i w broszurze, na którą powołuje się artykuł, stoi, że podczas normalnego stosunku płciowego nie istnieje z reguły niebezpieczeństwo zarażenia.

Podsumowując, zawarta implicite w artykule teza o braku konieczności stosowania prezerwatyw jest błędna .

OSOBY ZAKAZONE WIRUSEM ZAPALENIA WATROBY TYPU C POWINNY BEZWZGLEDNIE STOSOWAC PREZERWATYWE PODCZAS WSPOLZYCIA!!!

Zmieniony przez - hallucyon w dniu 2007-02-03 15:14:50

Ekspert -
 
cooqłka
 Wysłana - 3 luty 2007 15:39      [zgłoszenie naruszenia]

Tak, oczywiście, że dla pełnego bezpieczeństwa należy stosować prezerwatywy i ta kwestia jest bezsporna . Chodziło mi jedynie o ścisłość - nie należy stawiać w jednym rzędzie możliwości zakażenia np. HIV czy opryszczką i możliwości zakażenia HCV. W przypadku HIV prawdopodobieństwo zarażenia przez mężczyznę HIV (+) zdrowej kobiety jest niemal 100% - kobieta zarażona HIV zaraża średnio co czwartego mężczyznę, a więc prawdopodobieństwo 25%. Tak duże ryzyko ma się nijak do ryzyka przeniesienia HCV. Znam osobiście pary, w których jeden z partnerów jest wieloletnim nosicielem HCV, będące ze sobą wiele lat (w tym małżenstwo z 30-letnim stażem), normalnie ze sobą współżyjąc i mimo tego nie doszło do zakażenia partnera.

Przyznasz więc chyba, że skala zjawiska jest nieporównywalna

Zmieniony przez - cooqłka w dniu 2007-02-03 15:39:28
_______________________________
 
Do czytających moje posty,których zmyli nick: JESTEM FACETEM! Więc nie podbijać do mnie panowie %-)
---------------------
Zawsze się znajdzie odpowiednia filozofia do braku odwagi - Albert Camus

Znawca -
 
hallucyon
 Wysłana - 3 luty 2007 15:57      [zgłoszenie naruszenia]

Nie zaprzeczam, że odsetek zakażonych przemawia na korzyść HCV a nie HIV. Nie widzę jednak powodu, żeby zarażenia tym wirusem nie zaliczać do chorób przenoszonych drogą płciową, bo jest to -- jak sam przyznałeś -- możliwe.

Ekspert -
 
cooqłka
 Wysłana - 3 luty 2007 17:02      [zgłoszenie naruszenia]

To zależy jakie przyjmiemy kryterium zaliczenia transmisji danego patogenu do kategorii: "przenoszony drogą płciową". Jeśli pod tym pojęciem rozumieć wyłącznie transmisję w wyniku obecności czynnika zakaźnego w spermie, wydzielinie pochwy bądź tkankach wchodzących w skład układu rozrodczego to HCV nie kwalifikuje się do kategorii "przenoszony drogą płciową". Jeśli dołożyć do tego możliwość zakażenia w wyniku mikrouszkodzeń nabłonka powstających w trakcie ruchów frykcyjnych to wtedy można HCV zaliczyć do takiej kategorii . Tak czy siak badania wskazują, że zakażenie drogą płciową jest mało prawdopodobne


Zmieniony przez - cooqłka w dniu 2007-02-03 17:04:57
_______________________________
 
Do czytających moje posty,których zmyli nick: JESTEM FACETEM! Więc nie podbijać do mnie panowie %-)
---------------------
Zawsze się znajdzie odpowiednia filozofia do braku odwagi - Albert Camus

Znawca -
 
Deidi
 Wysłana - 9 sierpień 2007 12:57      [zgłoszenie naruszenia]

Witam mama taki problem, iż jestem nosicielem Wirusowego Zapalenia Wątroby Typu, B i chciałem się dowiedział o możliwość zarażenia partnerki tym (całowanie / sex) czy prezerwatywy zabezpieczają w 100%? Czy Ona może zarazić się przez sex oralny? I w sumie najważniejsze pytanie jak powinienem jej o tym powiedzieć, ponieważ nie chce jej stracić a wiem ze ludzie różnie na to reagują. Kocham ją i nie wiem jak powinienem dokładnie postąpić.

[Powiadom mnie, jeśli ktoś odpowie na ten artykuł.]

Odpowiedzi jest na 8 stron.   | następną
 
Wybierz stronę:  
Przegląd tygodnia | Wyślij odpowiedź

CHOROBY przenoszone drogą płciową (choroby weneryczne)

Strony: 1 2 3 4 5 6 7 8
 
Warto przeczytać: Porządna mineta. | Wpadka... Proszę o pomoc | testowal ktos | HIV a sex oralny | plodne podczas okresu | GUma dziewica | Co to jest? | pierwszy raz | nasienie | pomocy | na łyżeczkę- jakieś pomocne wskazówki od Pań?? | Brac Postinor czy nie? | pigulki | ekhm... ciąza? | Podajcie mi stronki z ogłoszeniami plz !! | Laski z uczelni, szkoły itp. | zamienniki do drukarki | tusz | atrament | ploter | CISS | ile lodów | uległa | dymanie małolat | huawei g300 | faramka | najlepsza kreatyna | kreatyna | no xplode wersja usa a europa | discoparkpo | gaz w samochodzie KIA | pozbyć | godzina | wiórek | Biznes

 
Polecamy: KSW | Komputery | Nauka

wersja lo-fi


Copyright 2000 - 2014 SFD S.A.
 
Powered by Pazdan ForKat 4.0