FORUM INSOMNIA
zabawa imprezy problemy przemyślenia seks

∑ temat został odczytany 7705 razy ¬


ZAREJESTRUJ SIĘ I ZALOGUJ NA FORUM, TO NIC NIE KOSZTUJE!
PO ZALOGOWANIU BĘDZIESZ MÓGŁ ZOBACZYĆ WYPOWIEDZI SPECJALISTÓW I WYŁĄCZYĆ REKLAMY

 
ROZRYWKA | Nauki Humanistyczne
Potrzebuje materiały do pracy ! 
[powiadom znajomego]    
Autor "Potrzebuje materiały do pracy !"   
 
face
 Wysłana - 18 październik 2005 00:04       
 
Przeniesiona przez Predrag z działu 'Historia'. | zgłoś naruszenie regulaminu

Sprawdź swoje BMI

Witam, potrzebuję materiały do pracy maturalnej, o sarmatyzmie. Jak ktos ma jakies informacje, zna ciekawe strony ze zdjeciami i informacjami to niech bedzie tak miły i zamiesci je tutaj albo napisze mi na gg. Na google mało znalazłem, ale napewno jest cos więcej. z góry dzieki pozdro
______________________________
 
..::JUST DO IT::..

 
renika
ARTYSTKA
 Wysłana - 18 październik 2005 15:14      [zgłoszenie naruszenia]

Sarmaci (lub Sauromaci) to nazwa irańskich ludów koczowniczo-pasterskich. Sarmaci byli spokrewnieni ze Scytami, Medami, Partami i Persami. Pierwsze wzmianki o Sarmatach znajdują się u Herodota (IV,21), Hipokratesa i Strabona. Sarmaci nigdy nie tworzyli jednolitego ludu, a byli raczej związkiem plemion, do którego zalicza się: Jazygów, Roksolanów, Syraków, Aorsów, Antów i Alanów. Najwcześniejsi Sarmaci, około 600 p.n.e. zasiedlali dorzecze dolnej Wołgi. Prowadząc koczowniczy tryb życia przemieszczali się sezonowo między Mołdawią, Ukrainą, wybrzeżami Morza Czarnego, Jeziora Aralskiego, poprzez Kazachstan do Ałtaju i południowej Syberii. Ślady ich pobytu odkryto głównie w dopływach Dniestru, Dniepru, wzdłuż brzegów Wołgi, Samary i na Uralu.

Autorzy antyczni używali dla określenia wschodniej Europy terminu - Sarmacja. Ptolemeusz wyróżnia obok Germanii Sarmację europejską, położoną między Wisłą i Dnieprem i Sarmację azjatycką. Północną granicą tej krainy geograficznej był Ocean Sarmacki (Bałtyk). Stąd wzięło początek wielowiekowe przekonanie, że Sarmaci byli przodkami Słowian. Odnalezione w pochówkach słowiańskich możnych przedmioty w stylu sarmackim skłaniają niektórych naukowców do poglądu, że część Sarmatów podbiła Słowian, po czym uległa slawinizacji. Byłby to proces podobny temu, który stał się kilkaset lat później udziałem tureckich Bułgarów. Polskie tradycje sarmackie początkami swoimi tkwią w VI w. n.e. Uczeni zwracają uwagę na podobieństwa leksykalne w sferze słownictwa religijno-obrzędowo-etycznej.

W średniowieczu określił Słowian mianem Sarmatów francuski kronikarz Flodoard. W późniejszych latach Jan Długosz, Maciej Miechowita, Bernard Wapowski, Marcin Kromer rozbudowali teorię sarmacką.

Strój sarmacki ustalił się w II poł. XVIw. Pod silnym wpływem Orientu. Składał się z: żupana, kontusza, delii, na głowie noszono kołpak z futrzaną opuszką lub futrzaną czapkę. Kontusz przepasano długim, misternie zdobionym pasem z tkaniny, spod którego wystawała karabela. Głowy podgalano wysoko, pozostawiając czub kręconych loków. Strój kobiecy był raczej na modłę francuską. W kwestii kultury nowością były portrety trumienne, obyczajowość - polowania, zjazdy, kuligi, pojedynki, swada staropolska (retoryka), ceremoniał pogrzebowy (pompa funebris).
Sarmaci żyli wesoło i z polotem. Ucztowali, radowali się życiem, ale też chętnie angażowali się w politykę. Ten styl życia przeminął, lecz pewne elementy związanej z nim ideologii przetrwały. Wpływ sarmatyzmu na naszą tradycję narodową jest niezaprzeczalny. Nie ma jednak zgody co do tego, czy jest to wpływ pozytywny. Megalomania narodowa na pewno nie jest niczym dobrym. Z drugiej jednak strony owa duma Sarmatów z tego, że są Polakami, pozwoliła przetrwać trudne chwile w życiu narodu, przede wszystkim długi okres niewoli.

Termin sarmatyzm pojawił się w połowie lat 60-tych XVIII wieku (początek czasów stanisławowskich). Twórcy oświecenia nadali mu zabarwienie pejoratywne i określali nim polską kulturę szlachecką ukształtowaną w końcu XVI i na początki XVII wieku, a sarmatami nazywali przedstawicieli tej kultury. W 1765 roku w "Monitorze" pojawił się atak na "bałwany sarmatyzmu". Dla twórców oświecenia sarmatyzm był synonimem zaściankowości, ciemnoty, warcholstwa, konserwatyzmu, niechęci do kultury europejskiej, pieniactwa.

Kochowski określał Sarmatów jako nowy naród wybrany przez Boga. Szczególną rolę dziejową Polaków potwierdziła, zdaniem Kochowskiego, historia.W roku 1695 ukazała się Psalmodia polska, cykl 36 psalmów, pisanych poetycką prozą naśladującą styl Biblii. Jest to utwór, który przedstawia los jednostki uwikłany w dzieje narodu i niepojęte Boże plany. Jednym z centralnych zagadnień cyklu stają się rozważania o sarmackim narodzie i ustroju Rzeczypospolitej. Naród sarmacki odgrywa w tych planach rolę szczególną. Polska walcząca z Turcją ochrania bowiem całą Europę i jest prawdziwym przedmurzem chrześcijaństwa. Triumf w bitwie pod Wiedniem był dla Kochowskiego znakiem nieustającej opieki Stwórcy nad swoim narodem wybranym, król Jan III Sobieski został zaś przedstawiony w Psalmodii polskiej jako prawdziwy mąż opatrznościowy, Sarmata idealny.


Sarmatyzmem nazywamy kulturę, światopogląd i obyczajowość szlachty polskiej od schyłku XVI do XVIII wieku. Nazwa ta wiąże się z mitem utrwalonym przez historyków renesansu, jakoby polski stan rycerski wywodził się od starożytnego plemienia Sarmatów- dzielnego, walecznego ludu, który w pierwszych wiekach naszej ery podbił ziemie nad Wisłą. W ideologii sarmackiej naród polski miał odegrać szczególną rolę w Europie, dlatego też był otoczony boską opieką. Szlachcic jako obrońca wiary miał strzec europejskich krajów przed niebezpieczeństwem pogaństwa i innowierstwa. Głównym elementem sarmatyzmu był wzorzec osobowy Sarmaty jako szlachcica i ziemianina, dla którego głównymi wartościami były wolność, równość, starożytne pochodzenie rodu, demokracja, rodzima tradycja, religijność, patriotyzm, odwaga, waleczność, honor i duma. Ideologia sarmacka ewoluowała niestety w złym kierunku. W późniejszym okresie sarmatyzm zaczęto utożsamiać z negatywnymi cechami siedemnasto- i osiemnastowiecznej polskiej szlachty, takimi jak: megalomania, ksenofobia, nacjonalizm, nietolerancja religijna, awanturnictwo, sobiepaństwo, skłonność do pijatyk, umiłowanie zbytku, ciasne horyzonty myślowe i dewocyjna pobożność. Uwidocznił się zanik ducha obywatelskiego i brak troski o losy ojczyzny.
W baroku tematykę sarmacką w swoich utworach podjęli Jan Chryzostom Pasek oraz Wacław Potocki. Byli oni obaj przedstawicielami warstwy szlacheckiej, ale mieli odmienne poglądy na temat ideologii sarmackiej.
Pasek nie uznawał wad szlachty za wady. Był jednak zbyt dobrym obserwatorem, aby nie opisać ich w "Pamiętnikach". Religijność samego Paska i portretowanych przez niego szlachciców była bardzo powierzchowna, brak jej było głębi i szczerości przeżyć. Ideały katolickie uległy spłyceniu i prymitywizacji. Bohater wierzył, że Bóg ma go w swej opiece i dlatego żadna krzywda go nie spotka. Opieką Bożą tłumaczył wyjście bez szwanku z licznych pojedynków, ale przyczynę braku własnego potomka upatrywał w czarach służby. Śpiewał godzinki, nosił obraz z Najświętszą Panną, uczęszczał przykładnie do kościoła, spowiadał się, odbywał pielgrzymki do Częstochowy. Wszystko to jednak nie przeszkadzało mu w popełnianiu czynów wręcz haniebnych.
W dziele uwidoczniony jest niechętny stosunek szlachty do innych narodów i przekonanie o wyższości Polaków, brak tolerancji wobec ludzi innych wyznań, niechęć do tego, co nowe i obce. Według Paska Szwedzi to "naród świński", Moskale - "naród jaszczurczy", a obyczaje duńskie to obyczaje śmieszne i niegodne polskiej szlachty.
Po zakończeniu służby wojskowej i ślubie z majętną wdową, Pasek nie zaprzestał awantur i pijatyk. Uczestniczył w licznych uroczystościach sąsiedzkich, polowaniach, sejmikach, zjazdach i trybunałach. Cenił sobie wysoko sztukę krasomówczą, miał zamiłowanie do przepychu, wystawności i rozrzutności.
Powierzchowne wykształcenie, które Pasek zdobył u jezuitów, wywierało wpływ na jego konserwatyzm myślowy, który przejawiał się w niechęci do wszystkiego, co w jakikolwiek sposób mogłoby zmienić istniejący stan rzeczy. Pasek był przekonany o wyższości rodzimego, sarmackiego sposobu życia, świetności polskiego ustroju i złotej wolności szlacheckiej. Tylko szlachtę uważał za godną przedstawicielkę narodu. Nie miał zastrzeżeń do stanu stosunków społecznych, ucisk i niedolę chłopów traktował jako naturalny stan rzeczy.
Jego dzieło przepełnione jest ideologią XVII - wiecznej szlachty, ideologią, która nacechowana jest umysłowym zacofaniem oraz fanatyzmem. Z "Pamiętników" wyłania się obraz ciemnego warchoła i awanturnika, osoby o ciasnych horyzontach myślowych, maskowanych pozorami obycia i erudycji.
Bohater "Pamiętników" doprowadził do zwyrodnienia pierwotnych ideałów sarmackich. Ich miejsce zajęła swoista megalomania narodowa, polegająca na pogardzie dla innych narodów i "delektowaniu się" samowolą szlachecką. Autor nie zamierzał ganić współczesnych mu Sarmatów. Krytyczny obraz nietolerancyjnej, niezbyt odważnej, zaściankowo myślącej szlachty zawdzięczać można szczerości pamiętnikarza.
Zupełnie inny obraz polskiego Sarmatyzmu przedstawił w swych utworach Wacław Potocki. Jego poezję charakteryzował ogromny krytycyzm wobec szlacheckiego społeczeństwa XVII - wiecznej Polski. Był przywiązany do narodowych tradycji, cenił wysoko starożytność herbu. Uważał jednak, że przynależność do stanu szlacheckiego jest w równym stopniu przywilejem, co obowiązkiem. Szlachcic musi bowiem sprostać ideałom moralnym. Potocki wymagał od szlachty mądrości, dzielności i poświęcenia. Dostrzegał jednak wokół siebie ciemnotę, samowolę, fanatyzm religijny i nietolerancję.
Obyczaj szlachty wyrażający się w specyficznej, wystawnej i niezwykle barwnej modzie był samookreśleniem tej grupy społecznej i stanowił odbicie jej zamiłowania do rozrzutności. Zbytek i wystawność przejawiały się także w zwyczaju biesiadowania, urządzaniu wytwornych uczt. Właśnie tę sferę sarmatyzmu krytykował Potocki w wierszu "Zbytki polskie". Poeta wyliczał w nim największe polskie wady narodowe: skłonność do nieustannych zabaw, rozmiłowanie w luksusie, przywiązywanie nadmiernej wagi do wytwornego stroju, obżarstwo i pijaństwo. Polacy przedstawieni zostali jako naród chętnie i bezmyślnie przejmujący obce wzory. Tymczasem ojczyzna kurczyła się w swych granicach. Rzeczpospolita była coraz biedniejsza, słabsza, niebezpieczeństwo utraty niepodległości coraz większe.
Jeszcze inny utwór "Pospolite ruszenie" ukazuje zniewieściałość szlachty, która wobec zagrożenia zachowuje się beztrosko i nie słucha rozkazów. Nawet odwołanie się do Boga nie odniosło właściwego skutku - żołnierze nie chcieli walczyć. Potocki poddał krytyce poczucie wolności stanu szlacheckiego. Jego przedstawiciele nie podlegali bowiem wojskowym rozkazom. Rozumieli na opak pojęcie sarmackiej wolności i godności. Taka postawa przerodziła się w anarchię i sobiepaństwo. Autor prezentuje upadek ducha obywatelskiego, zanik cnot rycerskich, brak szacunku dla wyższej hierarchii wojskowej.
Podobne wnioski można wyciągnąć z "Transakcji wojny chocimskiej", w której poeta porównywał szlachtę dawną oraz współczesną. Zwracał uwagę na zanik tradycji rycerskiej, niewłaściwe wykorzystywanie przywilejów i wszechobecną prywatę. Współczesnej sobie szlachcie stawiał za wzór postawy dawnych Sarmatów, prawdziwych patriotów, umiejących w potrzebie skutecznie bronić ojczyzny.

Sarmata legendarny: Sarmata współczesny Potockiemu:
honorowy brak mu poczucia godności
obowiązkowy, pracowity leniwy, gnuśny, przejawia zamiłowanie do zbytku
przywiązany do zasad kodeksu postępuje w sposób niegodny rycerza, przywiązany do źle pojętej wolności
dzielny, odważny tchórzliwy
wzór cnót rozwiązły, skłonny do wypitki i bójek
kultywuje dobre tradycje brak mu szacunku dla swoich przodków, znakomitej tradycji rodu sarmackiego
sprawiedliwy, szczodry prowadzi eksploatacyjną politykę wobec chłopów
dba o jedność stanu szlacheckiego nie interesuje go los biedniejszej szlachty

Zarówno Jan Chryzostom Pasek, jak i Wacław Potocki byli bardzo przywiązani do kultury i tradycji sarmackiej. Jednak obraz polskiego sarmatyzmu przedstawiony w ich utworach wyraźnie się różnił. Potocki w przeciwieństwie do Paska nie spoglądał z uwielbieniem na polskich Sarmatów. Piętnował głupotę i krótkowzroczność współczesnej mu szlachty, na którą Pasek wolał nie zwracać uwagi.
Romantyzm, a zwłaszcza klęska powstania listopadowego spowodowały zwrot ku przeszłości narodowej, szczególnie zaś do tradycji sarmackich. W latach późniejszych począł się szerzyć coraz bardziej bezkrytyczny sentyment. Pociągało i zachwycało to, co należało do bezpowrotnego raju szlacheckiego.
Sienkiewicz w "Potopie" wskrzesił chwile minionej chwały, prezentował wielkie zwycięstwa i niepospolite bohaterstwo. Budził narodową dumę, podkreślał, że narodu z taką przeszłością jak nasz, nie da się zniszczyć.
Pisarz nie szczędził słów krytyki tym, którzy przewodzić mieli krajowi, którzy z racji urodzenia czy przywilejów zobowiązani byli go bronić. Pospolite ruszenie, powołane do obrony granic, gromadziło szlachtę, dla której własne sprawy, wygodnictwo życia i światek zamknięty w granicach majątku ważniejsze były od działania "pro publico bono". Oddziały pospolitego ruszenia były słabo wyszkolone, niezdolne do walki, niemożliwością było zaprowadzenie wśród nich jakiejkolwiek karności. Dla zachowania swoich wolności i praw szlachta poddała się obcym najeźdźcom, szybko zgodziła się z nowym położeniem, płaciła podatki, słuchała bez sprzeciwu rozkazów szwedzkich komendantów. Najmocniejsze zarzuty skierował pisarz pod adresem magnatów, którzy korzystając z ogólnego zamętu, usiłowali wzmocnić potęgę swych rodów, lub jak Janusz Radziwiłł, zapewnić sobie tron królewski. Wielkie rody magnackie toczyły między sobą spory, w czasach spustoszenia wydawały pieniądze na uczty i turnieje rycerskie. Przedkładały własne interesy i dumę rodową nad dobro ojczyzny.
Typowymi przykładami Sarmatów są w utworze Zagłoba i Kmicic. Zagłoba łączył w sobie wszystkie pozytywne cechy staropolskiego Sarmaty: był wesoły, rubaszny, potrafił przewodzić, choć nie był najlepszym żołnierzem. Lubił wszystkie trunki. Często wyolbrzymiał swoje sukcesy, zmieniając fakty na swoją korzyść. Był przy tym gorącym patriotą i katolikiem. Szczerze kochał ojczyznę, pozostał wierny królowi, nienawidził zdrajców i wszystkich, którzy działają na szkodę Rzeczypospolitej. W jego postępowaniu ukazane jest także warcholstwo i swawola. Wielokrotnie podburzał żołnierzy do zbrojnego działania, wymierzania sprawiedliwości zdrajcom, mimo sprzeciwu dowódców. Innym przykładem postawy sarmackiej jest Kmicic. Na jego kompanii ciążą morderstwa, rozboje i gwałty. Oddziały Kmicica składały się w większości z awanturników i zabijaków, którzy twierdzili, że racja jest po stronie silniejszego. Przez pewien czas przystawał z Radziwiłłem. Przeistoczył się jednak w Babinicza. Wsławił się w obronie Jasnej Góry, gdzie zorganizował obronę klasztoru i z narażeniem życia wysadził szwedzką armatę. Później uratował z opresji króla polskiego w górskim wąwozie. Z hulaszczego zawadiaki, warchoła, awanturnika i sługi zdrajcy przemienił się w prawego, wiernego królowi i ojczyźnie bojownika walczącego o wolność narodu.
To, co dobre w "Potopie" z reguły łączy się z tradycją, przywiązaniem do przeszłości, ma charakter zdecydowanie zachowawczy. Godne naśladowania postacie są głęboko religijne, wyrastają bezpośrednio z sarmackiej kultury. Według Sienkiewicza marazm popowstaniowy i zanikanie ducha narodowego były zjawiskami niezwykle groźnymi i wymagały przedstawiania bohaterów, dla których ojczyzna jest najważniejszą wartością. Dlatego też powieści Sienkiewicza nie przyniosły krytyki przeszłości, ale ukazywały zasługi przodków, którzy przede wszystkim byli nieugiętymi obrońcami Rzeczypospolitej. Pisarzowi chodziło o wskrzeszenie i przekazanie szerokiej społeczności sarmackiego mitu odwagi i rycerskości.
Witold Gombrowicz miał na temat sarmatyzmu pogląd odmienny od Mickiewicza i Sienkiewicza. W Ferdydurke formą były konwenanse społeczne, w "Trans-Atlantyku" była nią narodowość polska, która narzucała nawyki, stereotypy, wzory zachowań. Na tę konwencję polskości składały się wątki mesjanistyczne, żołnierskie, wiara w posłannictwo narodowe, nakaz służby społecznej. Poddana w wątpliwość zostaje skala wartości, wyznaczana nadużywanym hasłem: "Bóg, honor, ojczyzna". Gombrowicz ukazał pustkę kryjącą się za frazesami i stadnymi odruchami gromady. W powieści dokonuje się analiza polskiego ducha, kostniejącego w fałszywym geście i zadufaniu.
Forma utworu sprawia wrażenie mieszaniny stylów będących kwintesencją polskiej tradycji: rozpoznamy tu język pamiętników Paska, szlacheckiej gawędy z początku XIX wieku, romantycznej poezji i dramatu, Sienkiewiczowskiej "Trylogii". Do tego sceny powieściowe przywołują na myśl znane świetnie sceny z "Pana Tadeusza", tyle że owo Polowanie, Pojedynek czy Kulig sparodiowane są niemiłosiernie, bo pozostały czystą formą bez treści (Polowanie bez szaraka, Pojedynek bez kul, który ma ukazać "Męstwo, Honor, Wiarę, Moc Najwyższą, Cud Narodu", a Kulig bez śniegu).
Pisarz wypowiadał się przeciwko polskiej tradycyjnej wersji patriotyzmu, która zagraża jednostce, każe się bowiem wyrzec własnego ja w imię posłuszeństwa zbiorowym obowiązkom, "przykuwa" do narodowej przeszłości, wymusza emocjonalny stosunek do ojczyzny. Gombrowicz kpił ze środowiska rodaków zastygłych w sarmackiej mentalności. W utworze uwidocznił absurdalne szerzenie propagandy, ze naród polski jest obfity w geniuszów, wielkich bohaterów. Ukazał także pijaństwo, przesadne dbanie o honor, kłótliwość (spory między Pyckalem i Baronem). Obyczaje polskiej emigracji w Argentynie stanowią karykaturę posarmackiego modelu życia, wzorów zachowań, obyczajowości.
Zjawisko sarmatyzmu, które z historycznego punktu widzenia jest jednoznaczne, w literaturze jest przedstawione w różny sposób. Literacki wizerunek odznacza się różnorodnością ujęć stylistycznych, odmiennością spojrzeń na te same aspekty sarmackiego światopoglądu czy stylu bycia. Sarmatyzm, w pozytywnym słowa tego znaczeniu, związany jest z głęboką religijnością, kultem rodzimości, gloryfikacją dawnych praw, obyczajów, czy też przekonaniem o odrębności kulturowej i narodowej szlachty polskiej. W czasach oświecenia sarmatyzm postrzegany był jako upadek kultury, ciemnota i zacofanie. Wyśmiewano się z reliktów ideologii sarmackiej. Po upadku państwa radykalne oceny sarmatyzmu złagodniały. Czytając o Sarmatach, należy oddzielić uprzedzenia autora czy tez idealizację świata przedstawionego, modę na stosunek do sarmatyzmu, panujący w danej epoce od obiektywnych informacji.
Niewątpliwie bezkrytyczne gloryfikacje przekazują nieco zafałszowany obraz rzeczywistości i jako takie mogą być groźne. Nie można ich jednak bezwzględnie krytykować i potępiać, ponieważ przekazują pewne zbiorowe emocje. Mit narodowy stanowił i stanowi istotny czynnik integrujący, nośnik treści ważnych i prawdziwych, pomógł przetrwać Polakom w trudnych chwilach. Warto w tym miejscu przypomnieć wiersz Zbigniewa Herberta "Rozważania o problemie narodu". Poeta formułuje wątpliwości co do treści narodowych mitów, jednak konkluduje, mówiąc, że nie można przerwać okrwawionego węzła, w którym paradoksalnie widzi sedno więzi narodowej.

_______________________________
 
Tłumaczenia na priv.

 
face
 Wysłana - 18 październik 2005 19:59      [zgłoszenie naruszenia]

thx
_______________________________
 
..::JUST DO IT::..

 
renika
ARTYSTKA
 Wysłana - 18 październik 2005 20:54      [zgłoszenie naruszenia]

jak jeszcze coś znajdę to napiszę
w ogóle to miałam kiedyś jakaś pracę o sarmatyzmie, coś w stylu maturalnej. Jak znajdę dam znać.
Pozdro
_______________________________
 
Tłumaczenia na priv.

 
face
 Wysłana - 22 październik 2005 12:10      [zgłoszenie naruszenia]

oki bede czekal :) :) a mozesz podac jakies tytuły ksiazek gdzie jest mowa o sarmatyzmie, i jakies tytuły obrazów. Z góry dzieki ;) :*
_______________________________
 
..::JUST DO IT::..

 
renika
ARTYSTKA
 Wysłana - 22 październik 2005 12:53       [zgłoszenie naruszenia]

a z jakiego wydawnictwa masz książkę od polskiego??
Ewentualnie jeśli masz inną mogę Ci przepisać jakieś ciekawostki
Literatura:
W kręgu sarmatyzmu:
Wacław Potocki "Veta albo nie pozwalam"
Wacław Potocki "Wojna Chocimska"
Jan Chryzostom Pasek "Pamiętniki"
Ze współczesności: Ernest Bryll "Portret sarmacki" wiersz w odnieśienu do sarmatyzmu
Pozdr
_______________________________
 
Tłumaczenia na priv.

[Powiadom mnie, jeśli ktoś odpowie na ten artykuł.]



 
Przegląd tygodnia

Potrzebuje materiały do pracy !

Warto przeczytać: CHarakterystyka Edypa | wypracowanie "kim dla mnie był Jan Pawel II i jakie znaczenie ma jego pontyfi... | praca zaliczeniowa | Matura ustna... Argumenty? | powstanie styczniowe | Rozprawka:''Kim jest dla mnie moj patron sql-Jam Pawel II'' | [POL]Edyp ,Ironia tragiczna. | Analiza i interpretacja wiersza! Pomocy!!! | Analiza źródla historycznego | Plan Prezentacji - MATURA | 2 pytania do dziewczyn :D | motyw przyjazni w literaturze | "Chłopi" (Jesień) | [pol] motyw apokalipsy w literaturze i malarstwie | Faust | cierpienia mlodego wertera | na balkonie | moze jej nie podniecam | nie pozwAll | remont u zaby | wzAlr o nie rozliczaniu sie | apaszka | tygrysek | jaruzelski | gotuj | facet robi laske facetowi | CHLOPAK ROBI LODA | zona dziwka | kod ograniczeń sony ericsson k550i | jak sprawć żeby wrociła | motyw herosa | splinter cell | kwas foliowy | staż | Biznes

 
Polecamy: KSW | Motywatory | Spalacz tluszczu

wersja lo-fi


Copyright 2000 - 2019 SFD S.A.
 
Powered by Pazdan ForKat 4.0