FORUM INSOMNIA
zabawa imprezy problemy przemyślenia seks

∑ temat został odczytany 5132 razy ¬


ZAREJESTRUJ SIĘ I ZALOGUJ NA FORUM, TO NIC NIE KOSZTUJE!
PO ZALOGOWANIU BĘDZIESZ MÓGŁ ZOBACZYĆ WYPOWIEDZI SPECJALISTÓW I WYŁĄCZYĆ REKLAMY

 
ROZRYWKA | Nauki Humanistyczne
Unia Europejska 
Wyślij odpowiedź [powiadom znajomego]    
Autor "Unia Europejska"   
 
jakryc
ZASŁUŻONY
 Wysłana - 1 sierpień 2002 08:59       
 
Przeniesiona przez Predrag z działu 'Historia'. | zgłoś naruszenie regulaminu

Sprawdź ile procent masz tłuszczu

Powstanie Unii Europejskiej.

Unia Europejska (UE) jest unikatowym związkiem piętnastu państw naszego kontynentu, które łączy pragnienie życia w pokoju, chęć odgrywania roli na światowej scenie politycznej, a także dążenie do stałej poprawy warunków życia i pracy swoich obywateli. Ponad czterdziestoletnia historia Wspólnej Europy dowiodła, iż we wszystkich tych dziedzinach działania podejmowane wspólnie są znacznie skuteczniejsze i dają lepsze rezultaty niż polityka pojedynczych państw.

Idea zjednoczonej Europy pojawiała się od wieków w koncepcjach filozofów i programach polityków. I choć w epoce nowożytnej zwyciężyła koncepcja rozwoju państw narodowych to politycy wysuwali co jakiś czas propozycje zjednoczeniowe.
Po II wojnie światowej idee integracyjne znów odżyły. Integracja jawiła się jako skuteczny sposób na zapobieżenie kolejnym konfliktom w Europie, a także jako szansa na stworzenie warunków do odbudowy krajów europejskich.

W 1951 roku sześć państw (Belgia, Francja, Holandia, Luksemburg, Niemcy i Włochy) zgodziło się na podporządkowanie ich przemysłu ciężkiego - kluczowego dla zbrojeń - wspólnemu nadzorowi. "Jeśli nikt więcej nie będzie miał pełnej kontroli nad energią i stalą, nie będzie możliwości wywołania kolejnej wojny". Ten argument został wykorzystany przez Roberta Schumana i Jeanna Moneta, by zgromadzić przy jednym stole dotychczasowych wrogów. Krok ten zapoczątkował proces integracji europejskiej.

Powołanie Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali stanowiło początek Wspólnej Europy. W 1957 roku na podstawie Traktatu Rzymskiego utworzona została Europejska Wspólnota Gospodarcza oraz Europejska Wspólnota Energii Atomowej (Euroatom). Stopniowo rozszerzał się zasięg terytorialny Wspólnot Europejskich. W 1973 roku ich członkami stały się Dania, Irlandia i Wielka Brytania. W 1981 roku - Grecja, a w 1986 roku - Hiszpania i Portugalia. W 1990 roku, po połączeniu dwóch państw niemieckich, Wspólnota powiększyła się o ponad 18 milionów obywateli dawnej Niemieckiej Republiki Demokratycznej. Wreszcie, z początkiem 1995 roku skład ten został powiększony o jeszcze trzy państwa: Austrię, Finlandię i Szwecję. Równolegle do rozszerzania terytorium Wspólnot postępuje proces pogłębiania współpracy krajów członkowskich. Przełomowe znaczenie miał tutaj Traktat z Maastricht podpisany w grudniu 1991 roku. Zgodnie z jego postanowieniami z dniem 1 listopada 1993 roku Wspólnota Europejska przekształciła się w Unię Europejską. Nie jest to bynajmniej tylko zmiana nazwy. Traktat zakłada stworzenie rzeczywistej unii politycznej oraz gospodarczo-walutowej.

Państwa Piętnastki przekazują część swoich suwerennych praw niezależnym instytucjom, których zadaniem jest organizować współpracę europejską w interesie wszystkich członków. Tworzy się prawa obowiązujące w całej Unii, poszukuje takich rozwiązań wspólnych problemów, które spełnią potrzeby wszystkich państw członkowskich. Najważniejsze instytucje Unii mają siedziby w Brukseli, Strasbourgu i Luksemburgu. Miasta te zwane są stolicami Wspólnej Europy.

Radę Europejską tworzą głowy państw lub rządów krajów członkowskich. Ich spotkania służą wyznaczeniu zasadniczych linii polityki Unii Europejskiej. Postanowienia Rady Europejskiej stanowią często wytyczne dla najważniejszego ciała ustawodawczego Unii - Rady Unii Europejskiej. Jest to organ decyzyjny Unii, w którym zasiadają ministrowie spraw zagranicznych lub inni przedstawiciele rządów państw członkowskich w celu negocjowania i głosowania kwestii związanych z prawodawstwem. Zgodnie z Traktatami Rada podejmuje decyzje, zależnie od kwestii, jednomyślnie albo kwalifikowaną większością głosów. Akty prawne Unii mają formę rozporządzeń lub dyrektyw. Ich projekty opracowywane są przez Komisję Europejską i przedstawiane Radzie Unii Europejskiej. Zadaniem Komisji Europejskiej jest również kontrolowanie wprowadzania w życie przyjętych praw.

Ważną rolę w projektowaniu prawa Unii Europejskiej odgrywa Parlament Europejski. Wraz z Radą Europejską pełni on funkcję prawodawczą. Parlament zatwierdza również budżet Unii oraz kontroluje prace innych instytucji, m. in. Komisji. Tworzy go 626 posłów wybieranych co pięć lat w powszechnych wyborach.

Nad przestrzeganiem prawa Unii czuwa Europejski Trybunał Sprawiedliwości. Rozpatruje on skargi wnoszone przez państwa członkowskie, instytucje UE oraz przez indywidualnych obywateli.

Unia Europejska stanowi dziś najpoważniejszą siłę polityczną i gospodarczą na kontynencie. Coraz więcej państw zgłasza chęć aktywnego w niej uczestnictwa. Do członkostwa w Unii aspirują, między innymi, Cypr i Malta. Bliskie stosunki z Unią łączą od kilku lat kraje Europy Środkowej i Wschodniej.

Proces integracji europejskiej rozpoczął się w Polsce wraz z upadkiem reżimu komunistycznego. Ważnym jego etapem, decydującym o kształcie i stylu naszego członkostwa w Unii Europejskiej, są negocjacje członkowskie, zwane także akcesyjnymi.

Oficjalne nawiązanie stosunków dyplomatycznych między Polską a Europejską Wspólnotą Gospodarczą (EWG) nastąpiło we wrześniu 1988 roku.

W lipcu 1989 roku utworzono Przedstawicielstwo Rzeczypospolitej Polskiej przy Wspólnotach Europejskich w Brukseli. Pierwszym ambasadorem RP został Jan Kułakowski. Był to krok polityczny wskazujący na zamiar instytucjonalnego powiązania Polski ze strukturami Wspólnot. Niecały rok później, 25 maja 1990 roku, Polska złożyła w Brukseli oficjalny wniosek o rozpoczęcie negocjacji umowy o stowarzyszeniu ze Wspólnotami Europejskimi. Konsekwencją tego było powołanie 26 stycznia 1991 roku Pełnomocnika Rządu do Spraw Integracji Europejskiej oraz Pomocy Zagranicznej działającego w Urzędzie Rady Ministrów. Funkcję tę powierzono Jackowi Saryusz-Wolskiemu.

Przełomowe znaczenie do osiągnięcia statusu kraju ubiegającego się o członkostwo w Unii Europejskiej miała polityczna decyzja Rady Europejskiej na szczycie w Kopenhadze w dniach 21-22 czerwca 1993 roku. Stworzyła ona możliwość przystąpienia państw Europy Środkowej i Wschodniej do Unii po spełnieniu przez nie warunków politycznych i ekonomicznych wymaganych do uzyskania członkostwa.

Formalnym potwierdzeniem polskich dążeń do uzyskania członkostwa w Unii Europejskiej było złożenie przez Ministra Spraw Zagranicznych RP Andrzeja Olechowskiego w dniu 8 kwietnia 1994 roku w Atenach oficjalnego wniosku w sprawie przystąpienia Polski do Unii Europejskiej. Stanowiło to bardzo ważny krok na drodze integracji naszego kraju z instytucjami europejskimi. Byliśmy drugim państwem po Węgrzech, które wystąpiło formalnie o przyjęcie do UE.

Konsekwencją ustaleń kopenhaskich było przyjęcie podczas szczytu Rady Europejskiej w Essen w dniach 8-10 grudnia 1994 roku strategii przedczłonkowskiej, w której Unia wyraziła wolę intensyfikacji i poszukiwania nowych form współpracy z państwami stowarzyszonymi w ramach tak zwanego dialogu strukturalnego. Rada zobowiązała Komisję Europejską do sporządzania corocznych raportów na temat realizacji strategii przedczłonkowskiej, a także do przedstawienia analizy na temat rozszerzenia Unii. Wynikiem była przygotowana przez Komisję Europejską Biała księga w sprawie integracji stowarzyszonych krajów Europy Środkowej i Wschodniej z rynkiem wewnętrznym Unii Europejskiej. Dokument ten, przyjęty na szczycie Rady Europejskiej w Cannes w dniach 26-27 czerwca 1995 roku, określił priorytety i kolejność działań w dostosowywaniu prawa polskiego do regulacji obowiązujących w poszczególnych sektorach rynku wewnętrznego UE.

Instytucją odpowiedzialną w Polsce za proces integracji europejskiej stał się Komitet Integracji Europejskiej, ciało ministerialne powołane do życia na mocy ustawy przyjętej przez Parlament 8 sierpnia 1996 roku. Do zadań Komitetu włączono programowanie i koordynowanie polityki w sprawach związanych z integracją Polski z Unią Europejską oraz programowanie i koordynowanie działań dostosowawczych Polski do standardów europejskich. Równocześnie zniesiono urząd Pełnomocnika Rządu ds. Integracji Europejskiej oraz Pomocy Zagranicznej. Urząd rozpoczął działalność 16 października, natomiast pierwsze, inauguracyjne posiedzenie odbyło się 12 listopada 1996 roku.

Uzgodnienie projektu Traktatu Amsterdamskiego na szczycie Rady Europejskiej w Amsterdamie w dniach 16-17 czerwca 1997 roku otworzyło drogę do rozpoczęcia negocjacji akcesyjnych z państwami kandydującymi do członkostwa w Unii. W lipcu 1997 roku Komisja Europejska opublikowała projekt Agendy 2000, w której przedstawiła zarys kompleksowej reformy instytucji, procedur oraz głównych dziedzin polityki Unii Europejskiej.

Harmonogram działań został zaakceptowany przez Radę Ministrów RP w dniu 15 lipca 1997 roku i stał się aktem rządowym służącym organizowaniu i monitorowaniu przebiegu działań dostosowawczych na obszarze rynku wewnętrznego.

Proces negocjacji członkowskich zakończy się podpisaniem Traktatu Akcesyjnego przez państwa członkowskie Unii Europejskiej i Polskę. Po ratyfikacji Traktatu przez sygnatariuszy Polska stanie się Cele Unii Europejskiej

Cele Unii Europejskiej.

Cele Unii Europejskiej nie zostały sformułowane w momencie jej powołania. Jest ona kontynuatorką całego procesu integracyjnego, nie tylko związanego z powstaniem Wspólnot Europejskich. Tak więc nadal pozostają w większości aktualne cele sformułowane w Traktacie w sprawie Europejskiej Wspólnocie Węgla i Stali Traktacie o Europejskiej Wspólnocie Energii Atomowej oraz traktacie o Europejskiej Wspólnocie Gospodarczej.
Rozszerzenie celów Wspólnot Europejskich nastąpiło w Jednolitym Akcie Europejskim(JAE) z 1986 r. Zapisano w nim, że głównym celem współpracy i działań integracyjnych jest utworzenie Unii Europejskiej. Unia miała być kształtowana w oparciu o wspólnoty oraz współpracę w dziedzinie polityki zagranicznej. Ważnym celem zapisanym w JAE było dążenie państw do zapewnienia wyrównania bilansów płatniczych, stabilności walutowej i cenowej oraz działanie na rzecz zgodności polityki gospodarczej i socjalnej Wspólnoty.

Traktat o Unii Europejskiej (Traktat z Maastricht) stawia przed Unią następującą grupę celów:
· Osiąganie trwałego i zrównoważonego postępu gospodarczo-społecznego, w szczególności poprzez stworzenie obszaru pozbawionego wewnętrznych granic, wzmacnianie spójności ekonomicznej i społecznej oraz ustanowienie unii gospodarczo-walutowej, docelowo ze wspólną walutą.
· Potwierdzenie swojej tożsamości w skali międzynarodowej, w szczególności poprzez realizację wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa, obejmującej ostateczne ukształtowanie wspólnej polityki obronnej, mogącej doprowadzić do wspólnej obrony.
· Wzmacnianie ochrony praw i interesów obywateli Państw Członkowskich, poprzez wprowadzenie obywatelstwa Unii.
· Rozwijanie bliskiej współpracy w zakresie wymiaru sprawiedliwości i spraw wewnętrznych.
· Pełne zachowanie i rozbudowywanie tego, co stanowi dorobek Wspólnoty (acquis communautaire) tak by móc określać (...) w jakim stopniu polityka i formy współpracy wprowadzone tym Traktatem wymagają skorygowania, celem zapewnienia efektywności funkcjonowania mechanizmów i instytucji Wspólnoty.


W preambule Traktatu szefowie rządów państw członkowskich deklarują ponadto, że podpisując ten dokument "pragną pogłębić solidarność pomiędzy swoimi narodami, szanując ich historię, kulturę i tradycję" oraz "pragną wzmocnić demokratyczny charakter i skuteczność funkcjonowania instytucji, tak aby umożliwić im lepsze wykonywanie, w ramach poszczególnej struktury, powierzonych im zadań".

Można zatem powiedzieć, że Unia Europejska stawia przed sobą cztery rodzaje celów. Trzy pierwsze z nich pokrywają się z nazywanymi potocznie filarami Unii Europejskiej, czwarty ma charakter deklaracji wartości, którym służyć ma wspólnota.

Formułowane przez Unię Europejską cele mają zarówno charakter dynamiczny, jak i statyczny. Statyczny, gdyż są one jakby kontynuacją celów stawianych sobie w całym procesie integracji europejskiej po drugiej wojnie światowej. Dynamiczny, gdyż cały czas formułowane są nowe cele, które mają zapewnić sprawne funkcjonowanie Unii Europejskiej oraz nakreślić wizję przyszłego rozwoju.
W tym drugim kontekście można omówić tzw. Agendę 2000 przygotowaną przez Komisje Europejską. W jej pierwszej części sformułowano cele i uwarunkowania rozwoju Unii w kontekście Traktatu Amsterdamskiego. Za główne cele uznano:
· Stworzenie warunków umożliwiających osiągnięcie zrównoważonego wzrostu gospodarczego i zatrudnienia.
· Prowadzenie działań przez UE w dziedzinie badań naukowych.
· Poprawienie konkurencyjności europejskiej gospodarki, co będzie zarazem sprzyjać tworzeniu nowych miejsc pracy.
· Rozwiązanie problemu bezrobocia.
· Zagwarantowanie skutecznej realizacji i wprowadzenie w życie dorobku prawnego w dziedzinie ekologii.
· Zwiększenie efektywności kosztowej
· Dalsze reformowanie polityki rolnej.
· Zwiększenie swojego wpływu na sprawy światowe.
· Pomoc krajom najsłabiej rozwiniętym.
· Zwalczanie terroryzmu i przestępczości.
· Poszerzenie Unii o kraje kandydujące z Europy Środkowej i Wschodniej

Rozpoczęcie procesu przedakcesyjnego

Po prezentacji na forum Parlamentu Europejskiego Agenda 2000 stała się przedmiotem obrad Rady Ministrów UE. Ostateczne stanowisko krajów członkowskich na temat rozszerzenia Unii sformułowane zostało przez szefów państw i rządów UE podczas szczytu w Luksemburgu w dniach 12-13 grudnia 1997 roku. Rada Europejska postanowiła wówczas o rozpoczęciu 30 marca 1998 roku procesu rozszerzania Unii, który obejmie wszystkie kandydujące państwa z Europy Środkowej i Wschodniej oraz Cypr (łącznie jedenaście państw). Rada Europejska zadecydowała także o zwołaniu 31 marca 1998 roku dwustronnych Międzyrządowych Konferencji Akcesyjnych z państwami, z którymi w pierwszej kolejności będą się toczyć negocjacje akcesyjne, a więc z Cyprem, Czechami, Estonią, Polską, Słowenią i Węgrami.

Rada Europejska w Luksemburgu podjęła decyzję o wprowadzeniu wzmocnionej strategii przedczłonkowskiej wobec krajów Europy Środkowej i Wschodniej. Celem tej strategii byłoby z jednej strony, połączenie różnych form wsparcia udzielanego przez Unię w jednolitych ramach prawnych i organizacyjnych programu Partnerstwo dla członkostwa, z drugiej natomiast, poprzez możliwość udziału w programach wspólnotowych, zaznajamianie państw kandydujących z politykami i procedurami Unii. Dokument Partnerstwo dla członkostwa został przyjęty przez Radę Unii Europejskiej w dniu 4 lutego 1998 roku i przekazany stronie polskiej w dniu 30 marca 1998 roku.

Odpowiadając na gotowość Unii Europejskiej do rozszerzenia, w marcu 1998 roku Prezes Rady Ministrów powołał Pełnomocnika Rządu do Spraw Negocjacji o Członkostwo Rzeczypospolitej Polskiej w Unii Europejskiej oraz Zespół Negocjacyjny w Sprawie Negocjacji o Członkostwo Rzeczypospolitej Polskiej w Unii Europejskiej. Pełnomocnikiem Rządu (Głównym Negocjatorem) oraz następnie Przewodniczącym Zespołu Negocjacyjnego został Jan Kułakowski.

Mając świadomość ogromu prac pozostających do wykonania w związku z przyszłym członkostwem Polski w Unii Europejskiej 28 czerwca 1998 roku Rada Ministrów RP przyjęła Narodowy Program Przygotowania do Członkostwa w Unii Europejskiej (NPPC). Treść NPPC wynika z trzech podstawowych elementów: dotychczasowej realizacji Układu Europejskiego i stanu przygotowań Polski do członkostwa w Unii, Opinii Komisji Europejskiej w sprawie polskiego wniosku o członkostwo w UE oraz opracowanego przez Komisję Europejską Partnerstwa dla Członkostwa. Dokument ten wyznacza kierunek koniecznych działań dostosowawczych oraz określa harmonogram ich realizacji w latach 1998 - 2002.

Zgodnie z wcześniejszymi ustaleniami negocjacje akcesyjne rozpoczęły się 31 marca 1998 roku. Przebiegają one w dwóch etapach. Pierwszy z nich obejmuje przegląd ustawodawstwa państw kandydujących pod kątem jego zgodności z dorobkiem prawnym Wspólnot Europejskich. Przegląd ten, który rozpoczął się w Brukseli 27 kwietnia 1998 roku, był realizowany na płaszczyźnie wielostronnej i dwustronnej w dwudziestu dziewięciu z trzydziestu jeden obszarów negocjacyjnych. W drugiej fazie negocjacji, w oparciu o przeprowadzony przegląd, państwa kandydujące przygotowują swoje stanowiska negocjacyjne w poszczególnych obszarach i przedkładają je Unii Europejskiej. Nowością w trwającym procesie rozszerzania Unii Europejskiej było rozpoczęcie rzeczywistych negocjacji - tam gdzie okazało się to możliwe - jeszcze przed zakończeniem całości przeglądu prawa. Stosowna decyzja w tym zakresie została podjęta przez Radę UE 4 października 1998 roku. Przyczyniło się to do zdynamizowania procesu negocjacyjnego.

Proces negocjacji członkowskich zakończy się podpisaniem Traktatu Akcesyjnego przez państwa członkowskie Unii Europejskiej i Polskę. Po ratyfikacji Traktatu przez sygnatariuszy Polska stanie się członkiem Unii Europejskiej.
członkiem Unii Europejskiej.


Zapraszam do dyskusji.

SI VIS PACEM, PARA BELLUM...

 
INSOMNIA
 Wysłana - 1 sierpień 2002 09:10      [zgłoszenie naruszenia]

dobre, masz +
chociaż już to czytałem, w szkole kazali, i w licku w konkursie startowałem

gg 1892497
Pozdrawiam wszystkich

 
INSOMNIA
 Wysłana - 1 sierpień 2002 23:19      [zgłoszenie naruszenia]

...tak podpisze - cos co PRAKTYCZNIE stanowi akt INKORPORACJI- i straci niepodleglosc stawiajac europejskie organy konstytucyjne ponad wlasnymi!!!
A najlepsze jest to, ze "NIE PRZEWIDZIANO MOZLIWOSCI WYSTAPIENIA Z UE". Przypomina wam to jakas niedawna "UNIE".
Przypomnijcie sobie tez Austrie:
Nie wykluczono jej "za kare", tylko nalozono sankcje. Rzeczywiscie "wyjscie" tylko nogami do przodu...


Hizballah

 
jakryc
ZASŁUŻONY
 Wysłana - 1 sierpień 2002 23:45      [zgłoszenie naruszenia]

ktoś zapomniał, albo celowo przeoczył...jak myślicie dlaczego tak sie stało?

SI VIS PACEM, PARA BELLUM...

 
INSOMNIA
 Wysłana - 2 sierpień 2002 09:24      [zgłoszenie naruszenia]

Co sie stalo???

Hizballah

 
INSOMNIA
 Wysłana - 2 sierpień 2002 09:30      [zgłoszenie naruszenia]

no z unii nie wyjdziesz, to chyba celowe, bo o czymś takim może zapomnieć jeden człowiek, ale nie gromada ludzi

gg 1892497
Pozdrawiam wszystkich

 
Majma
 Wysłana - 15 styczeń 2004 21:09      [zgłoszenie naruszenia]

troche odświeżę
Potrzebny mi referat na WOS o UE więc dobrze trafiłem
Sog Jakryc za ten artykuł

كل واحد حيا
mAt3uSz
*Doradca działu Aktualności*

 
jakryc
ZASŁUŻONY
 Wysłana - 15 styczeń 2004 22:43       [zgłoszenie naruszenia]

dzięki

Moderator w dziale MMA.
SI VIS PACEM, PARA BELLUM

[Powiadom mnie, jeśli ktoś odpowie na ten artykuł.]



 
Przegląd tygodnia | Wyślij odpowiedź

Unia Europejska

Warto przeczytać: ,,Dżuma'' Albert Camus - Współcześnie | Motyw milosci | 8. Literackie świadectwo pobytu w hitlerowskich i sowietskich obozach koncentracyjnyc | Konstytucja w bibliografii | matura ustna - motyw cierpienia niezawiononego | Rola poety i poezji w życiu narodu | bibliografia (film) SPRAWDZENIE!! | bibliografia-pomoc | Referat z historii | ustny polski!! pomocyy! | Bibliografia | problem z literatura przedmiotu | rozprawka pomoc | POMOCY. MOTYW SNU | mama | Biblia w literaturze podmiotu | szczecin | typy nie róbcie tak | Perend | venitari | SEXOWNE SEKRETARKI | kalkulator | eskk | spuszcza głowę | staszic | creepypasta | Marzia Gaggioli | odryuch gardłowy | httpwwwyoutubecomwatchv=pRXlotr PpQ | kononowicz | maz | 00259007733193028487 | taake a chance | studenci | Biznes

 
Polecamy: KSW | Motywatory

wersja lo-fi


Copyright 2000 - 2017 SFD S.A.
 
Powered by Pazdan ForKat 4.0