FORUM INSOMNIA
zabawa imprezy problemy przemyślenia seks

∑ temat został odczytany 30008 razy ¬
 
ROZRYWKA | Nauki Humanistyczne
ramowy plan wypowiedzi 
[powiadom znajomego]    
Autor "ramowy plan wypowiedzi"   
 
woody87
 Wysłana - 25 kwiecień 2007 21:39        | zgłoś naruszenie regulaminu

Sprawdź swoje BMI

potrzebuje ramowy plan wypowiedzi do pracy nizej prosze takze o wskazuwki i poprawki nw pracy



Wybrany przeze mnie temat to "Motyw przyjaźni w literaturze". Jedno z łacińskich przysłów głosi, że bez przyjaźni nie ma życia, według innego - angielskiego - dobrze mieć przyjaciół, źle - potrzebować ich pomocy. Niezależnie od funkcjonowania w ludzkiej świadomości tego typu stwierdzeń, aforyzmów, maksym, poświęconych zjawisku przyjaźni, nie sposób zanegować jej istnienia oraz nie dostrzec roli, jaką odgrywa przyjaźń w życiu człowieka. Wydaje się, że każdy człowiek mógłby wypowiedzieć się na temat tej więzi międzyludzkiej, oceniając ją różnie, w zależności od indywidualnych doświadczeń. Autorzy utworów literackich również nie pozostają wobec tego zjawiska obojętni, dzięki czemu motyw przyjaźni jest obecny na polu literatury. Obserwacja przykładowych ujęć tego motywu pokaże, że słowo "przyjaźń" nie zawsze oznacza to samo i może przybierać różne oblicza.
W celu próby ukazania motywu przyjaźni w literaturze spróbuję odwołać się do kilku utworów literackich, takich jak: Iliada Homera, Romeo i Julia Williama Shakespearea, Cierpienia młodego Wertera Johanna Wolfganga Goethego, Lalka Bolesława Prusa, Mały Książę Antoine'a de Saint - Exupery'ego oraz Władca Pierścieni Johna Ronalda Reuela Tolkiena..

W pierwszym z wymienionych wyżej dzieł, zgodnie z przekazem mitologicznym, wzajemną przyjaźnią autor powiązał dwóch bohaterów - mianowicie Achillesa i Patroklesa.
Mija dziewiąty rok ciężkiej wojny, gdy pomiędzy Agamemnonem i Achillesem dochodzi do sporu. To wydarzenie otwiera epos Homera. Zatarg wywołany jest epidemią, którą na greckie wojska zsyła Apollo. Agamemnon mógłby powstrzymać zarazę, oddając bogu porwaną Chryzeidę, nie chce jednak tego uczynić. W końcu zmuszony jest ulec żądaniu Achillesa, lecz w akcie zemsty odbiera rycerzowi jego brankę Bryzeidę. Rozgniewany Achilles postanawia wycofać się z walk. Wojna toczy się teraz bez jego udziału i grecka armia ponosi coraz dotkliwsze klęski. Pewnego dnia Achillesa odwiedza jego najserdeczniejszy przyjaciel, Patroklos. Opowiada mu o niebezpieczeństwie, w jakim znalazły się greckie wojska, i prosi o pozwolenie na udział w walce. Achilles wyraża zgodę i ofiarowuje przyjacielowi swój najcenniejszy skarb - zbroję. Po wyjściu Patroklosa zatroskany Achilles prosi boga Jowisza, by pomógł przyjacielowi wsławić się na polu bitwy i zachował go przy życiu. Wzruszające prośby, które wypowiada w czasie modlitwy, świadczą o tym, jak wielką miłością darzy on swego druha, przyjaciela od nieba. Modlitwa rycerza nie zostaje jednak wysłuchana. Patroklos zabija wprawdzie wielu nieprzyjaciół, lecz upojony swym powodzeniem, porywa się na śmiertelną walkę z najlepszym trojańskim wojownikiem, Hektorem. Wieść o śmierci przyjaciela przynosi Achillesowi Antyloch. Widząc rozpacz, w jaką popada, rycerz obawia się o czyny Achillesa. Żal i rozgoryczenie po śmierci umiłowanego przyjaciela zdają się nie mieć końca. Achilles płacze za przyjacielem, którego najwięcej z towarzyszów cenił i ukochał jako swoją duszę. Achillesem zaczynają targać wyrzuty sumienia. Uświadamia sobie, że waśń z Agamemnonem nie była warta tak wysokiej ofiary. Niepohamowany w gniewie i rozpaczy rycerz postanawia, czym prędzej pomścić swego przyjaciela, bez względu na przepowiednię, która głosi, że śmierć Hektora będzie jednocześnie zwiastunem rychłej zguby Achillesa. Rycerz tym samym składa przyjacielowi ofiarę z własnego życia. Przysięga sobie zabić Hektora, a Patroklowi wyprawić wspaniały i wielki pogrzeb. Wkrótce dochodzi do pojedynku. Walka rycerzy kończy się zwycięstwem dumnego i nieprzejednanego Greka. Śmierć Hektora nie gasi jednak bólu Achillesa. Akt zemsty dopełnia, więc zbezczeszczeniem zwłok swego wroga. Po udanej walce rycerz przemawia do swych wojsk, po raz kolejny dając wyraz swemu nieskończonemu żalowi, rozgoryczeniu i pustce.
Gdy dzieło zemsty zostaje dokonane, Achilles wraca do obozu, aby czuwać nad ciałem przyjaciela. Zmęczony jednak zasypia, a we śnie odwiedza go duch zmarłego, by po raz ostatni uścisnąć dłoń swego mściciela. Nazajutrz po czułym pożegnaniu odbywa się uroczysty pogrzeb Patroklosa, w którym biorą udział wszyscy greccy żołnierze. W ofierze swemu przyjacielowi Achilles składa ciała Hektora i dwunastu innych Trojan. Zgodnie z wolą zmarłego jego kości złożone są w urnie, do której w przyszłości dołączone zostaną prochy Achillesa. Dzięki temu ich braterska przyjaźń będzie trwać wiecznie.


Kolejny przykład szlachetnej przyjaźni ukazał Szekspir w utworze "Romeo i Julia". W dramacie tym pojawia się motyw przyjaźni pomszczonej. Przewodnim tematem utworu jest historia nieszczęśliwej miłości dwojga tytułowych bohaterów. Romeo okazał się wspaniałym, oddanym adoratorem, ale był również dobrym przyjacielem Jest młodzieńcem szlachetnym, porywczym, zawsze gotowym bronić honoru swego rodu i skorym do walki na śmierć i życie w imię tych ideałów. Podczas spotkania na placu miejskim,żądny zwady Tybalt usiłuje obelgami sprowokować Romea do walki. Jednak ten zachowuje całkowity spokój i odmawia. Zamiast Romea , do pojedynku staje jego serdeczny przyjaciel Merkucjo. Merkucjo umiera w drodze do domu krwawiąc wskutek śmiertelnej rany. Po tym wydarzeniu, pomszczenie przyjaciela, który zginął z ręki Tybalta staje się honorową koniecznością, której bohater musi dopełnić. Tego Romeo nie może mu darować, mimo tego, że wie, iż Tybalt jest krewnym jego ukochanej, dlatego decyzja Romea jest wynikiem tragicznego dylematu. Przyjaźń Romea i Merkucja przypomina mitologiczną przyjaźń Achillesa i Patroklesa. Romeo, na wieść o śmierci przyjaciela, który zginął w pojedynku z rąk kuzyna Julii, nie waha się go pomścić. Za zabicie Tybalta zostaje wygnany, z Werony.Obydwa literackie przykłady przyjaźni wskazują, że związek, jakim jest przyjaźń kończy się zazwyczaj wraz ze śmiercią jednego z przyjaciół.


Motyw przyjaźni obecny jest także w Cierpieniach młodego Wertera Goethego.
W utworze tym, napisanym w konwencji powieści epistolarnej, w roli przyjaciół występują: bohater tytułowy - Werter oraz adresat jego listów - Wilhelm. Ujęcie motywu przyjaźni jest tutaj o tyle interesujące, że autor sytuuje jednego z bohaterów w roli powiernika, natomiast drugi wykreowany został jako powierzający przyjacielowi swoje najskrytsze pragnienia, rozterki i prawdę o swoich uczuciach. Można wręcz stwierdzić, że Werter "obnaża" przed Wilhelmem swoją duszę. Właściwie wprowadzenie postaci Wilhelma służy ujawnieniu prawdy o osobowości Wertera. To naturalne, że tylko z przyjacielem człowiek dzieli się swoimi rozterkami, radzi się go, ponieważ wie, że może liczyć na jego zrozumienie. Zatem taki sposób prezentacji więzi między przyjaciółmi pełni w dziele Goethego bardzo ważną funkcję: otóż pozwala - zgodnie z założeniem autora - ukazać specyfikę osobowości Wertera i przedstawić - na przykładzie bohatera - istotę tzw. bólu istnienia. Należy także zaznaczyć, że fakt wprowadzenia przyjaciela w przestrzeń swoich uczuć, wrażeń, radości i smutków wynika zapewne z zaufania, bez którego - według mnie - o prawdziwej przyjaźni nie może być nawet mowy. Werter z pewnością ufa Wilhelmowi, skoro nie waha się nawet wspominać mu o myślach samobójczych.
Jeszcze jeden szczegół tej przyjaźni jest, moim zdaniem, godny uwagiW jednym z listów, datowanym na 16 czerwca, Werter, zapewne w odpowiedzi na pytanie przyjaciela, stwierdza, iż ostatnio nie pisze do niego listów, ponieważ teraz jest mu dobrze. Okazuje się, więc, że w tym przypadku przyjaciel to ktoś, kto jest bohaterowi potrzebny przede wszystkim w trudnych chwilach, natomiast w momentach tzw. szczęścia niejako schodzi na dalszy plan. Taki stosunek, Wertera do przyjaźni potwierdza w pewnym sensie jego egocentryzm, na który wskazuje się często przy okazji analizy miłości Wertera do Lotty. Jak widać, nie tylko w miłości Werter był egocentrykiem Przyjaźń obu bohaterów kończy się z chwilą śmierci Wertera.

Kolejnym dziełem opisującym przyjaźń międzyludzką , podobną do tej opisanej przez Goethego , jest " Lalka" Bolesława Prusa. W książce tej odnajdujemy przykład dojrzałej męskiej przyjaźni . Stanisław Wokulski , głowny bohater "Lalki" to 46cio letni kupiec.Jego wiernym i lojalnym przyjacielem jest Ignacy Rzecki ,który traktuje Stanisława jak własnego syna. Mężczyźni poznali się, kiedy młody Stanisław pracował w sklepie u Hopfera. Ignacy od razu zachwycił się młodzieńcem; jego pomysłami na wynalazki, uwielbieniem książek, dążeniem do wiedzy i faktem, iż nie dbał on zupełnie o kobiety. Wiedział, że ktoś taki ma przed sobą przyszłość, a oprócz tego lubił oryginalne osoby dlatego też, mimo dzielącej ich różnicy wieku, szybko się zaprzyjaźnili. Rzecki wielokrotnie pomagał Wokulskiemu .W młodości przyjął go do siebie gdy ten nie miał gdzie mieszkać . Cierpliwie znosił jego uczenie się po nocach (chociaż przez to przeszkadzał mu spać) ,jego wynalazki , to , że często znikał bez słowa na wiele dni , że nocowali w jego mieszkaniu zupełnie nieznani mu ludzie - znajomi Stanisława. Był na to wszystko bardzo wyrozumiały. Nigdy nie robił mu wyrzutów za każdym razem , gdy Stanisław wracał , na przykład po dwuletniej nieobecności w 1870 roku , kiedy to zupełnie nie dawał o sobie znaku życia , Ignacy przyjmował go z otwartymi ramionami i starał się mu pomóc jak tylko mógł. Dzięki protekcji Rzeckiego dostał pracę w sklepie Minclowej - bogatej wdowy , z którą niebawem się ożenił. Po czterech latach właścicielka zmarła , zostawiając mężowi doskonale prosperujący sklep i 30 tys. Rubli .W tym czasie Rzecki pracował u niego jako subiekt. Gdy Stanisław wyjechał na turecką wojnę w interesach , Ignacy prowadził jego sklep, zajmował się interesami , pisał listy, w których donosił o wszystkich ważnych wydarzeniach oraz wspierał Wokulskiego , gdy dopadła go nostalgia i czuł się bardzo samotny. Po powrocie przywitanie ich było bardzo czułe. Ignacy nie mógł uwierzyć ,że w końcu widzi swojego ukochanego przyjaciela . Ucieszył się ogromnie , ni ukrywał wzruszenia , a gdy trochę ochłonął przyjął go serdecznie kolacją ,następnie zaprowadził go i pokazał mu jego sklep ,który przez osiem miesięcy nieobecności właściciela , rozrósł się i bardzo dobrze prosperował. Ignacy bardzo pomagał Stanisławowi i to nie tylko w prowadzeniu sklepu. Wszystko to robił bezinteresownie. Któregoś dnia, Wokulski wręczył staremu subiektowi bilet do teatru na spektakl "Makbet" w wykonaniu włoskiego aktora Rossiego oraz album z widokami Warszawy. Poprosił by Rzecki udał się do teatru i dał album aktorowi. Mimo że bardzo nie lubił teatrów i czuł się źle w obecności tak wielu osób , poszedł gdyż nie chciał zrobić przykrości przyjacielowi. Jest tam świadkiem dziwnego zachowania się Stanisława wpatrzonego w lożę Łęckich. Nie wiedział o jego miłości do panny Izabeli Łęckiej, ponieważ Stach nie zwierzał mu się ze swoich uczuć do niej. Właściwie nie zwierzał się z tego nikomu. Dopiero doktor Szuman, również przyjaciel Wokulskiego, uświadomił Rzeckiego o tych uczuciach. Rzecki czuł się dotknięty . Martwił się o niego, ponieważ widział, że coś jest z nim nie tak, że coś go trapi, ale nie znał jego uczuć. Rzecki dowiaduje się również o zakupie przez Stanisława kamienicy Łęckich oraz o tym, że odmówił Suzinowi wyjazdu do Paryża w interesach , które mogłyby przynieść mu duże zyski. Uważał, że jako jego wieloletni przyjaciel jest godzien zaufania i Stanisław powinien się go radzić, a przynajmniej informować o swoich planach. Stary subiekt nie mógł uwierzyć w to, co usłyszał, ponieważ uważał, że Stach jest rozsądnym mężczyzną i nie ryzykowałby pieniędzy oraz nie robiłby tak wielu głupstw w z miłości. Poza tym uważał, że o wiele lepszą żoną byłaby dla niego pani Stawska, z którą chciał go wyswatać wiedział, iż kobieta kocha się w Wokulskim. Niestety, Stanisław był na to nieczuły. Kochał pannę Izabelę i żadna inna kobieta nie liczyła się dla niego. Dlatego po przerwanej próbie samobójstwa z powodu nieudanego związku z Izabelą ,wyjeżdża wkrótce do Moskwy . Mimo tych drobnych nieporozumień , zaufanie Rzeckiego w stosunku do Wokulskiego nie złamało się. Ich przyjaźń trwała nadal. Ignacy po wyjeździe Stanisława , bardzo martwił się o przyjaciela, ponieważ nie wiedział co się z nim dzieje i gdzie jest. Często o nim myślał i zastanawiał się co robi w danym momencie .Śmiało można powiedzieć , że myśl o przyjacielu utrzymywała starego subiekta przy życiu w czasie kiedy bardzo podupadł na zdrowiu. Niedługo po tym , jak dowiaduje się o tym że Wokulski prawdopodobnie zginął pod gruzami ruin zamku w Zasławku , umiera. Jak widać, bez względu na zmieniające się koleje losu Stanisław Wokulski i Ignacy Rzecki pozostają przyjaciółmi. Łączyło ich coś więcej niż długoletnia znajomość.

Jednak przyjaźń, tą prawdziwą najlepiej ukazuje książka "Mały Książe" i to właśnie na tej powieści chce się skupić najbardziej. Mowa tu o małym chłopcze, który opuścił swą planetę właśnie w poszukiwaniu prawdziwej przyjaźni. Nie wiedział jeszcze wtedy, że uczucie jakie żywił do swojej ukochanej róży jest właśnie przyjaźnią, czy nawet miłością. Później zresztą sam wyznał, że był wówczas zbyt młody, by móc pokochać różę. Mały Książe wędrował od jednej planety do drugiej natykając się na kolejnych dorosłych, ale każde z tych spotkań przynosiło mu rozczarowanie. Pierwszym ważnym spotkaniem było poznanie z geografem, który uświadomił Małemu Księciu jak krucha i nietrwała jest jego róża. Wtedy to chłopiec poczuł po raz pierwszy żal, że opuścił swój kwiat. Jednak tak naprawdę dopiero lis nauczył Małego Księcia czym jest przyjaźń. To spotkanie jest przełomowe w podróży chłopca. Lis tłumaczy mu, iż najpierw należy oswoić drugiego człowieka, by potem przywiązać uwagę przede wszystkim do jego charakteru i duszy, bowiem: dobrze widzi się tylko sercem. Najważniejsze jest niewidoczne dla oczu. List ostrzega także Księcia, że przyjaźń niesie ze sobą ryzyko łez, zwłaszcza gdy przyjaciołom grozi rozstanie. Gdy oczekujemy na wizytę przyjaciela czujemy radość, a później nie chcemy żeby odszedł.
Przyjaźń innej istoty decyduje o jej wyjątkowości. Przekonuje się o tym Mały Książę, gdy pewnego dnia napotyka w ogrodzie na Ziemi tysiące róż. Zaczyna wtedy rozumieć, że róże te, chociaż dla postronnego obserwatora tak podobne do jego wyjątkowej róży, nie mają dla niego znaczenia. Ani on nie poświęcił im tyle czasu, ile swojej róży, ani one jemu. Nie są to róże "oswojone". Dla chłopca jego róża wciąż pozostaje wyjątkowa, chociaż jest jedną z setek tysięcy podobnych róż.
Jednocześnie prawdziwa przyjaźń wymaga, byśmy zawsze dbali o przyjaciół. Lis mówi: "stajesz się odpowiedzialny za to, co oswoiłes" Przyjaciela nie można zdradzić lub zwyczajnie porzucić. Od momentu spotkania z lisem w umyśle Małego Księcia krąży myśl: "moja róża jestem za nią odpowiedzialny". Myśl ta przybiera na sile, chłopiec rozumie coraz lepiej, że nie może zdradzić róży. W końcu decyduje się opuścić Ziemię i wrócić do niej, na swoją planetę. Książe dostrzegł to, co dla niego najważniejsze i postanowił wrócić w miejsce gdzie pozostała jego przyjaźń, do osoby bliskiej jego sercu.



Przyjaźń drugiego człowieka jest w życiu bardzo ważna. Najlepszym dowodem jest to, że nawet miłość trudno nazwać prawdziwą, jeśli nie jest jednocześnie przyjaźnią, a pozostaje uczuciem pełnym zaborczości i zazdrości. Prawdziwa przyjaźń oznacza wyrozumiałość i tolerancję. Nie może też przyjaźni zastąpić zwykła sympatia.
Przyjaźń jest to być może najbardziej pewne ze wszystkich uczuć. Gdy zawiedzie wszystko inne, gdy znajdziemy się w trudnej sytuacji, możemy liczyć na to, że prawdziwy przyjaciel wyciągnie do nas pomocną dłoń. Trzeba jednak pamiętać, że przyjaźń to relacja działająca w dwie strony. Nie możemy oczekiwać ciągłych poświęceń ze strony przyjaciela nie dając nic od siebie.
Stwierdzenie, że prawdziwych przyjaciół poznaje się w biedzie, stało się już frazesem. Jest to jednak myśl bardzo głęboka, pomimo swojej oczywistości. Przyjaźń nie jest do końca przyjaźnią, dopóki nie zostanie wystawiona na próbę.
Przyjaźń innego człowieka nie jest elementem życia każdego z nas. Jednak życie bez przyjaźni to życie bardzo zubożone, pozbawione wielu przyjemności i wzruszeń, choć może nieco spokojniejsze- bez zobowiązań. Czy jednak warto poświęcać rzecz tak cenną jak przyjaźń dla życia w spokoju?

 
MadeByYou
 Wysłana - 26 kwiecień 2007 02:57      [zgłoszenie naruszenia]

Długie to.
Może jednak napisz sam a my poprawimy w razie co?
_______________________________
 
R11 - Specjalistka od PR'u %)
"największy spamer-woman hajdparku" Ashoot
! BABBLING TURTLES ASSOCIATION !
Mafia rodziny Corleone -> żona szefa :*

 
woody87
 Wysłana - 26 kwiecień 2007 10:11      [zgłoszenie naruszenia]

tylko ja niewiem jak sie za to zabrac

 
renika
ARTYSTKA
 Wysłana - 26 kwiecień 2007 13:23      [zgłoszenie naruszenia]

Nie zdążysz tego powiedzieć <yes>
_______________________________
 
Tłumaczenia na priv.

 
stroficzka
 Wysłana - 26 kwiecień 2007 14:05      [zgłoszenie naruszenia]

wskazowki!!!

napisz plan ramowy a ktos poprawi jesli zajdzie potrzeba
_______________________________
 
[wizaz.pl/akcje/vichy/glosowanie.php?id=78525] KLIKNIJ PROSZĘ :)

Znawca -
 
woody87
 Wysłana - 26 kwiecień 2007 16:28      [zgłoszenie naruszenia]

I. Wstęp
a. Definicja przyjaźni
b. Przedstawienie dzieł literackich zawierajacych motyw przyjaźni
II. Rozwiniecie
a. przyjaźń po grób na podstawie "Iliady" Homera
b. przyjaźń pomszczona na podstawie dramatu Williama Shakespearea "Romeo i Julia"
c. przyjaciel z wroga na podstawie "potopu" Henryka Sienkiewicza
d. przyjaźń żołnierska na podstawie "trzech muszkieterów" Aleksandra Dumasa
e. przyjaźń Fałszywa na podstawie "swietoszka" Moliera
f. przyjaciel - powiernik sekretów serca na podstawie powiesci J.W. Goethego "Cierpienia Mlodego Wertera"
g. przyjaźń serdeczna, szczera na podstawie "lalki" B. Prusa
h. przyjażń o charakteże dydaktycznyma na podstawie "małego księcia" Antoine'a Saint--Exupéry'ego
i. Przyjaźn pełna poświęceń na podstawie "władcy Pierscienia' J. R. R. Tolkiena
III. Podsumowanie
a. Wartość i znaczenie przyjaźni we współczesnym świecie

 
woody87
 Wysłana - 26 kwiecień 2007 16:29      [zgłoszenie naruszenia]

praca ktróra jest wyzej jest nieaktualna napiszcie tylko jak moge zmienic ten plan

 
MadeByYou
 Wysłana - 26 kwiecień 2007 23:51      [zgłoszenie naruszenia]

Myślę, że ogólnie ok, ale masz starsznie dużo tych punktów, rodzajów przyjaźni i teraz pytanie czy ilość przekłada się na jakość?

Oraz nie zgadzam się z Reniką. Ja miałam chyba więcej i zdążyłam.
_______________________________
 
R11 - Specjalistka od PR'u %)
"największy spamer-woman hajdparku" Ashoot
! BABBLING TURTLES ASSOCIATION !
Mafia rodziny Corleone -> żona szefa :*

 
renika
ARTYSTKA
 Wysłana - 27 kwiecień 2007 00:12      [zgłoszenie naruszenia]

Ten plan nie jest już adekwatny do pracy wyżej.

MBY zależy jak ktoś to będzie mówił

Poza tym ten plan ramowy niewiele Ci pomoże przy mówieniu. Aczkolwiek jeśli tylko takie odnośniki Ci wystarczą to ok.
_______________________________
 
Tłumaczenia na priv.

 
MadeByYou
 Wysłana - 27 kwiecień 2007 00:30      [zgłoszenie naruszenia]

Po 1 Reniko:
"woody87 Wysłana - 26 kwiecień 2007 16:29
praca ktróra jest wyzej jest nieaktualna napiszcie tylko jak moge zmienic ten plan"

A po 2 jak wyglądał Twój plan? Bo mój też nie był szczegółowy specjalnie.
_______________________________
 
R11 - Specjalistka od PR'u %)
"największy spamer-woman hajdparku" Ashoot
! BABBLING TURTLES ASSOCIATION !
Mafia rodziny Corleone -> żona szefa :*

 
MadeByYou
 Wysłana - 27 kwiecień 2007 01:04       [zgłoszenie naruszenia]

Btw. wiem, że ta praca nieaktualna, ale chciałam zwrócić uwagę na pare rzeczy. Otóż pierwsze co mi się rzucuło w oczy..

"Obydwa literackie przykłady przyjaźni wskazują, że związek, jakim jest przyjaźń kończy się zazwyczaj wraz ze śmiercią jednego z przyjaciół."
"Przyjaźń obu bohaterów kończy się z chwilą śmierci Wertera."



Muszę komentować?

Oraz rzecz następna, za bardzo rozpisałeś się o Lalce. Wchodzisz w nieistotne szczegóły. A skoro skupić się chcesz na Małym Księciu to o nim powinno być więcej.


Zmieniony przez - MadeByYou w dniu 2007-04-27 01:05:07
_______________________________
 
R11 - Specjalistka od PR'u %)
"największy spamer-woman hajdparku" Ashoot
! BABBLING TURTLES ASSOCIATION !
Mafia rodziny Corleone -> żona szefa :*

[Powiadom mnie, jeśli ktoś odpowie na ten artykuł.]



 
Przegląd tygodnia

ramowy plan wypowiedzi